Co is een held!


Wijkzorg
4 oktober 2018, 19:46
Filed under: Uncategorized

We zijn nu ruim 7 jaar onderweg, na die zwarte dag in mei 2011. Dan denk je dat je het leven aardig op de rit gekregen, loop je bijna ongemerkt weer tegen een mijlpaaltje op. Sinds de dag dat ik voor het eerst weer eens thuis sliep komt hier wijkverpleging over de vloer. In het begin iedere dag, later niet meer  op zondag, daarna ook niet meer op zaterdag, dan via 2 dagen in de week nar 1 dag in de week.

Vooral in het begin hadden we de dames hard nodig. Wassen, douchen, wonden verzorgen en uit bed helpen in de rolstoel. Dan waren ze wel even bezig. Langzamerhand werd ik zelfstandiger en van totale hulp kwam de wijkzorg op het laatst alleen nog voor de wondzorg, of eigenlijk wondcontrole. De laatste wond aan mijn voet gaat naar omstandigheden best goed. Het wordt steeds kleiner en Gerdine heeft goed kijk op de wond, zodat we denken dat we eens in de 3 weken met een bezoek van de wondverpleegkundige wel toe kunnen.

Het zijn toch enerverende jaren geweest met al die mensen over de vloer. Het eerste zorgbedrijf paste niet bij me en na een klein incident ben ik overgestapt naar Omring. Dat was een goeie zet. Er kwamen louter dames binnen met een Westfriese inslag en dat past bij mij. De verpleegkundigen kenden ons en wij hen en met verschillende dames hebben we een goede band opgebouwd. Mensen die de gezinssituatie kenden en de problemen die we ondervonden. We konden ons verhaal kwijt aan mensen die ons begrepen, en dat was waardevol.

Het ging prima met al die vertrouwde gezichten. Toch zag je het personeelsverloop door de jaren heen aankomen. Op een gegeven moment heb je geen zin meer in de nieuwe gezichten die binnenlopen en toen mijn EVV’er Ria met pensioen ging hebben we de knoop doorgehakt. Geen wijkzorg meer en dat is toch een dingetje, als je er over nadenkt. Er wordt een hoofdstuk in je leven afgesloten. Maar niets dan plezierige herinneringen aan die lieve vrouwen, waar ik soms lief en leed mee heb gedeeld. Mee gelachen heb en soms gehuild. Ik ben blij dat ze niet meer hoeven te komen na al die jaren, maar ik ga hun bezoekjes zeker missen want er zijn er een paar die ik in mijn hart gesloten heb.

Advertenties


7 jaar
8 mei 2018, 17:46
Filed under: Uncategorized

Net als 7 jaar terug is het wederom een prachtige zonnige dag op 8 mei. Alleen hing ik toen achterover in een stoel, mezelf zieker en zieker te voelen. Dat is nu wel anders. Nu fiets ik heen en terug naar Hoorn en zit ik achter mijn PC herinneringen op te halen en een stukje te schrijven over hoe het gaat en wat me zoal bezig houdt deze tijd. Het gaat best goed. Fysiek voel ik nog steeds minieme verbeteringen. Dat merk ik vooral in het makkelijker bewegen van de vingers van mijn rechterhand en minder gevoelsverstoring in mijn rechterbeen. Energie is op dit moment mijn grootste tegenstander. Doordat het beter gaat ga ik ook meer doen en dus meer bewegen. Dat resulteert wel in een overbelaste linker heup, omdat ik mijn rechterbeen teveel ontzie. De opdracht van de fysiotherapeut was duidelijk. Let op je rechterbeen, en met name je voet dat je die goed neerzet, niet met je tenen naar binnen. Alhoewel ik nog last heb van een onwillige heup, lijkt deze raad toch zijn vruchten af te werpen. Als ik een paar weken verder ben, zal het zich wel verbetert hebben. Het wordt waarschijnlijk geen langdurige kwestie en dat moet ook eigenlijk niet, want het kost me veel te veel energie.

Het is belangrijk voor een mens om iets nuttigs te doen te hebben en dat gaat bij mij steeds beter. Waar ik in het verleden vooral ’s avonds actief was krijg ik nu overdag meer activiteit en dat is prettig. Daardoor moest ik wel enkele van die avondactiviteiten afstoten. Dat zou op een gegeven moment te veel worden en dat trekt het gammele lichaam nog even niet. Als lid van de dorpsraad en als bestuurslid van HOSV doe ik een stapje terug en  ga me voor die organisaties alleen nog bezighouden met de website en voor HOSV blijf ik dan wel de PR doen. Toch doe ik nog steeds veel leuke en voor mij nieuwe dingen. Tegenwoordig ben ik verslaggever voor enkele regionale media en dat is ontzettend leuk om te doen. Bij elk artikel spreek ik weer mensen met een interessant verhaal, waar ik na het gesprek de hoed en de rand van weet. Daarnaast word ik steeds vaker gevraagd als spreker over wat er de laatste 7 jaar gebeurd is. Heel leuk om te doen, maar het blijkt iedere keer toch wel weer lekker om dat verhaal kwijt te kunnen. Dat heb ik blijkbaar nog steeds nodig. Ik heb ook meegedaan aan de gemeenteraadsverkiezingen. De raad heb ik (nog) niet gehaald, maar ik ben voor de VVD de persoon die  zich in de commissie ruimte bezig gaat houden met onze directe omgeving en dat is voor mij een prachtige uitdaging.

Het blijft wel verwonderlijk hoe een leven kan lopen. Door omstandigheden ben ik hele andere dingen gaan doen en ook dit vind ik leuk en het geeft me de  uitdagingen die ik nodig heb. Natuurlijk ben ik dat blijven doen wat ik al deed, voor zover fysiek mogelijk, terwijl ik daarnaast talenten ben gaan ontwikkelen. Prachtig toch, kansen komen langs en die moet je dan pakken. Ook verwonder ik me over dat lichaam van mij. Na 7 jaar wordt het toch nog een klein beetje beter, terwijl er op verschillende plekken nog wel wat te genezen valt. Het is zaak voor mij om te blijven bewegen en sterker te worden, want ik kan soms ontzettend moe zijn, gewoon omdat bewegen (nog) niet gaat zoals het moet. Dat kost meer energie en na een paar fysiek drukke dagen moet ik toch wel een tijdje bijkomen, maar dat geeft niet, kwestie van plannen. Op mijn eigen manier blijf ik mijn leven opnieuw inrichten en blijf rond kijken naar klussen, waarvan ik  denk dat ik ze kan. Het is overal razend druk, dus wellicht komt er nog iets op mijn pad. Maar voor nu gaat het prima zo. Een nieuw leven in opbouw die ik wil uitbreiden naar een optimale hoeveelheid werk. Dat zou heel mooi zijn, want niets doen kan ik nog steeds niet zo goed.



6 Jaar
8 mei 2017, 14:31
Filed under: Uncategorized

Voor de trouwe volgers van deze weblog maar weer eens een update. 8 Mei blijft voor ons een gedenkwaardige dag. 6 Jaar geleden ging voor ons gezin het leven volledig ondersteboven door een agressieve eencellige die zich zo nodig in mijn linkerlong moest nestelen. We zijn nu 6 jaar verder en naar omstandigheden gaat het best aardig, maar de achtste mei zal altijd invloed houden op ons leven. Ik heb wel vaker gezegd dat dit soort heftige gebeurtenissen eigenlijk niet te verwerken zijn en dat je daar mee om moet leren gaan. Zelf heb ik wel aanvaard wat er allemaal gebeurt is en dat ik de nodige beperkingen heb maar ik kan er fysiek en mentaal goed mee uit de voeten. Goed, ik heb wel eens hulp nodig als het om fijne motoriek gaat, maar voor het overgrote deel ben ik zelfstandig in mijn doen en laten. Ik kan mezelf goed bezighouden met bestuurswerk, af en toe lesgeven en mijn internetwerkzaamheden. Met mij gaat het eigenlijk gewoon goed. Het zou echter mooi zijn als ik eens een opdrachtgever kon vinden die me wekelijks of maandelijks enkele uren buitenshuis bezig zou kunnen houden, want ik heb gewoon tijd over. Mijn energie groeit gestaag en ik zou er iets bij kunnen doen inmiddels. Gelukkig dienden zich wel enkele mooie uitdagingen aan op bestuurlijk en politiek gebied. Daar kan ik dan mijn organisatorische ei voorlopig wel in kwijt, maar een klusje buiten de deur erbij, zou een mooie stap zijn naar het opbouwen van een nieuw werkzaam leven. Niet meer de lichamelijke arbeid die ik deed, maar vertegenwoordigend, organiserend of ondersteunend. Daar ben ik goed in en dat vind ik leuk om te doen. Geduldig wacht ik dus op mijn kansen en probeer zelf kansen te creëren. Met dat wat er op mijn pad komt ga ik als vanouds aan de slag en zie wel wat er van komt. Ik hou mijn oren en ogen open, dan komt het uiteindelijk wel goed.



Weer een lustrum
11 februari 2017, 15:52
Filed under: Uncategorized

Deze week vierde ik weer een lustrum van mijn lichamelijke herstel. 5 Jaar geleden kwam ik weer definitief thuis na 9 maanden in ziekenhuizen en revalidatiecentrum te hebben vertoeft. Ik  werd in een besneeuwd decor binnengehaald door vrienden en familie en ik moest een denkbeeldige eindstreep wegduwen. In principe lag de wereld toen weer voor me open, maar niet voordat ik de nodige behandelingen en therapieën had ondergaan in de afgelopen jaren. Vorige week kreeg ik in het Wond Expertise Centrum te horen, waar ik maandelijks heen ging om de wonden aan mijn voetzolen te behandelen, dat de wonden rustig zijn en dat de huisarts dit gaat overnemen. Weer een stapje verder dus, voorlopig geen ziekenhuis meer voor mij en dat maakt me een gelukkig mens. Het gaat ook echt goed met me. Sinds ik aangepast schoeisel heb kost bewegen me veel minder energie en het geeft me zelfs de mogelijkheid om af en toe een wandeling te maken en ik kan weer mee met activiteiten die ik een jaar geleden nog voorbij moest laten gaan. Ik heb het nog steeds niet druk, maar ik probeer mijn kansen te pakken en nieuwe ideeën te ontwikkelen. Zo houd ik me naast bestuurswerk, vrijwilligerswerk en mijn internetbezigheden, nu ook bezig met les geven over het gebruik van de tablet en I-pad. Dat is bijzonder leuk om te doen en het brengt me weer iets vaker buiten de deur en onder de mensen. Geleidelijk wordt mijn langzame leventje weer iets drukker en daar kan ik intens van genieten. Het ziet er ook wel naar uit dat er nog wel bezigheden aan toegevoegd worden. Hier en daar liggen nog lijntjes uit en ook ben ik weer met nieuwe ideeën en uitdagingen bezig. Het geeft me het gevoel dat ik een toekomst heb en ik vind het heerlijk om hier naar uit te kijken.



Nieuwe schoenen
26 augustus 2016, 15:43
Filed under: Uncategorized

Ik heb nieuwe schoenen en daar ben ik echt heel gelukkig mee. Dan denk je misschien: Wat is dan het nieuws, ik koop ook wel eens nieuwe schoenen? Maar voor mij is dit belangrijk en het voelt als een flinke stap voorwaarts. Dit voorjaar belandde ik in het traject om orthopedisch schoeisel aan te meten en dat duurde even. Via een gipsen been, om de wonden aan mijn voeten dan eindelijk dicht te krijgen, naar de orthopedisch schoenmaker en revalidatiearts. Voor de schoenmaker was het wel een uitdaging, want de revalidatiearts en mijn persoon hadden nogal wat eisen en dat ook nog ondersteund vanuit het Wond Expertise Centrum (WEC). Zelf wilde ik van de overlast van de klapvoeten af (Ik kan mijn voeten niet vlak houden, mijn voorvoet valt naar beneden) en ik wilde ondersteuning voor mijn rechter enkel, terwijl ik ook auto wilde rijden zonder schoenen te wisselen. Revalidatiearts en WEC wilden een minieme Schoenen3belasting op de wonden onder mijn voeten en een rustig droog klimaat. Het duurt even, maar dan komt het toch goed. Eerst werden er zogenaamde proefschoenen gemaakt. Dat zijn de afzichtelijke eerste exemplaren, bestemd om de schoenen binnen een aantal weken optimaal voor jou op maat te maken. De vorm van je voeten wordt rondom overgenomen met behulp van gips en daar wordt een schoen voor gemaakt die gemakkelijk aanpasbaar is. Toen dat voortraject klaar was kon ik een schoen uitkiezen, met kleur, stiksels, vorm en dat soort zaken. De schoenmaker waarschuwde me vooraf wel dat hij geen fraai gevormd rank schoentje kon afleveren, met de voeten die ik heb, maar dat geloof ik wel wat. Als het er maar een beetje uitziet. Twee maanden moest ik er op wachten (Schoenmakers gaan ook met vakantie), maar ik vind dat het resultaat er wezen mag. Ergens in mei sprak ik een oudere dame, die ik overigens niet kende, over mijn schoenen en zij adviseerde donkerblauw. Dat is het geworden met klittenbanden om ze zelfstandig aan en uit te kunnen doen.

Ik ben zo blij met deze aangepaste schoenen omdat ik bijna geen pijn meer heb aan mijn voeten en omdat lopen zoveel makkelijker gaat. Alle fysieke dingen kosten zo ontzettend veel minder energie dat het mijn leven een stuk eenvoudiger maakt. Ik ben aan het wandelen geslagen en merk dus ook dat mijn conditie nog miserabel slecht is. Maar dat gaat wel verbeteren in de toekomst. Voorlopig moet ik voorzichtig doen met het dragen van mijn mooie nieuwe leren schoeisel, om nieuwe problemen aan mijn voeten te voorkomen. Iedere dag een uurtje langer aan, adviseerde de schoenmaker. Dat ga ik doen en voorlopig trek ik ze iedere dag met een heerlijk gevoel aan. De energie die ik bespaar kan ik goed gebruiken om weer een werkend leven op te bouwen. Daar ligt voorlopig voor mij persoonlijk de prioriteit.

 



En het is weer 8 mei
8 mei 2016, 13:12
Filed under: Uncategorized

5 Jaar geleden was de 8e mei ook een zondag en dus ook moederdag. Op die dag, 5 jaar terug, ben ik afgevoerd met de ambulance, moederdag latend voor wat het is en met de welbekende gevolgen. Volgens mij heeft mijn moeder haar cadeautje toen een half jaar later nog gekregen. Waar blijft de tijd? Maar goed, ik leef nog en daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor. Ik geniet namelijk van het leven en probeer er op mijn manier het maximale uit te halen. Deze week hadden Gerdine en ik het weer even over die heftige periode uit ons leven en we hadden allebei wel zoiets van; We zijn er wel klaar mee. We gaan dit gebeuren nooit kwijtraken, maar denken dat we het toch goed verwerkt hebben en dat voelt goed. De focus moet op de toekomst en dat lukt.

Hoe gaat het nu met me? Nou,  best wel goed. Het leven met onwillige handen en voeten gaat me goed af en voor mijn voeten zit ik inmiddels in een traject om orthopedisch schoeisel aan mijn voeten te krijgen, compleet met (allerlei kleuren) gips aan mijn linkervoet. Daar kijk ik naar uit, want ik ga er van uit dat lopen me dan een stuk makkelijker af gaat, zodat het minder energie kost. De energie die ik nodig heb om mijn langzaam drukker wordende leven vol te kunnen houden. Heel langzaam komt er meer werk naar me toe en daar worden we bij ons gelukkig van. Het leven normaliseert weer een beetje en financieel kunnen we het ook wel gebruiken. Ik ben weer regelmatig met de auto op pad naar allerlei verschillende werkzaamheden. Bestuurswerk, schrijven, gastcolleges, werken als vertegenwoordiger en ondersteuner van verschillende organisaties, en dat naast het vrijwilligerswerk, webdesign en ander internetwerk wat ik al deed. Het past precies op dit moment. Ik heb namelijk nog steeds mijn rust hard nodig, dus ik moet niet te hard van stapel lopen. Nog regelmatig ben ik volledig uitgeblust na een paar drukkere dagen. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik nog steeds de gevolgen ondervindt van de kunstmatige coma waar ik wekenlang in heb gelegen. Dat noemen ze PICS (Post Intensive Care Syndroom) en dat houdt onder andere in dat je nog jarenlang vermoeidheidsklachten kunt hebben. Ik zeg erbij, het zou kunnen, want niemand die dat zeker weet, maar in mijn optiek klinkt het logisch.

Mijn nieuwe leven is dus in opbouw en dat gaat de goede kant op. Ik voel me prima en maak me voor mezelf weinig zorgen over de toekomst. Over mijn vrouw en kinderen heb ik wel de nodige zorgen. Met de MS van Gerdine weet je het nooit, het slaat zomaar weer eens toe. De  onzekerheid van deze aandoening zorgt ervoor dat je zoveel mogelijk met de dag leeft en dat is soms wel eens onpraktisch, terwijl het reëel is om rekening te houden met plotselinge kenteringen in ons leven. De praktijk wijst ook uit dat het leven voor onze drie prachtige kinderen, ook na 5 jaar nog regelmatig lastig is door al het gebeuren. Toch zegt de optimist in mij dat wanneer we de tijd krijgen het allemaal binnen afzienbare tijd beter wordt.



Lopend door het AMC
14 augustus 2015, 15:09
Filed under: Uncategorized

AMCGisteren zijn we, Gerdine, Melanie, Rosanne en Co, terug geweest naar de afdeling Intensive Care van het AMC. We hebben hier een rondleiding gehad en tegelijkertijd een gesprek gevoerd met de arts die in Mei 2011 de verantwoordelijk arts was van mij als toenmalig patiënt. We wilden graag samen kijken op deze afdeling die voor mijn gezin zo vertrouwd was en waarvan ik, behalve de binnenkant van mijn kamers, weinig gezien heb. De dames hebben me laten zien hoe ver het lopen was, waar de opvangkamers waren, waar ze op het plein eten gehaald hebben en in welke kamers ik gelegen heb, enzovoorts. Ook ik heb de nodige herkenbare dingen gezien. De kamer waar ik in de eerste periode lag en die vermaledijde quarantaine kamer, waar ik uren naar die deur heb liggen staren, in de hoop dat die open ging. Allemaal kleine en vage herinneringen die soms na een korte discussie en uitleg op z’n plaats vallen.

Toch wel bijzonder dat ook hier het geval patiënt Schipper na 4 jaar nog bekend was. De arts kon zich nog goed de extreme lichaamswaarden herinneren en de eveneens extreme mate van medicatie.  We wisten dat het op het randje was, maar het is toch wel gek om te horen dat er verschillende keren is vergaderd over mijn leven, maar ook over mijn dood. De arts vertelde dat ze zich tijdens de teamvergaderingen verscheidene malen afgevraagd hebben: “Waar zijn we mee bezig?” Uiteindelijk heeft mijn nog jonge leeftijd (Ja veertigers, 47 is dus nog jong) voorkomen dat de artsen het hebben opgegeven en niet mijn leven voortijdig hebben beëindigd. Daar ben ik iedere dag nog dankbaar voor. De arts benadrukte ook dat dit soort beslissingen logischerwijs nogal wat doen met iemand die moet beslissen over leven en dood.

Het was al met al een best leuke, eigenaardige maar informatieve ochtend. met hier en daar nog een siddermomentje, met een arts (die ik overigens niet herkende) die via ons gesprek ook weer wijzer werd over de nodige verbeterpunten voor zijn afdeling. Op weg naar de uitgang zijn we nog verpleegkundigen tegengekomen, waar enkelen zich mij nog herinnerden en van een van hen kregen we nog leuke anekdote te horen over een verzorgingsmoment. Dat gebeurde allemaal lopende voort en dat was voor mij in ieder geval de eerste keer dat ik gelopen heb in het AMC. Best bijzonder!

Nog een bijzonder uitje was een bezoekje aan het strand. Gerdine en Rosanne hadden besloten om op een mooie zondagavond de zon in de zee te gaan zien zakken. “Nou”, zei ik, “Dan wil ik ook wel mee.” Dat was goed en zo belandde ik na een jaar of 5 weer eens op het strand. Het was wel even ploeteren met mijn slappe enkeltjes door het losse zand, maar het ging makkelijker dan ik dacht. Ik was altijd graag op het strand en het was dus even een kort emotioneel momentje. Dat had ik toch weer geflikt! We hebben trouwens een hele mooie avond gehad daar.

Verder sukkelt mijn leven rustig door en ben ik ondertussen op zoek naar hier en daar een betaald klusje. Ik doe volgens mij wel genoeg pro deo, en als ondernemer wil ook ik mijn inkomen wel eens een beetje opkrikken. Ik ben tegenwoordig webmaster en ontwerper van enkele websites en hier en daar zit er wat werk in de pen, maar dat kan allemaal nog beter. Dus wanneer iemand nog een klusje weet voor enkele uren per week of per maand voor iemand met fysieke beperkingen maar met een helder verstand. Ik hou me aanbevolen.