Co is een held!


Moederdag
8 mei 2022, 23:44
Filed under: Uncategorized

Het was destijds ook moederdag in 2011, de dag dat ons leven volledig op z’n kop ging, nadat ik met de ambulance afgevoerd werd. Vandaag is het weer 8 mei en wederom is het moederdag, net als 11 jaar geleden. We vieren vanavond net als die afgelopen 11 jaar het leven als een jubileum, met een borrel en een hapje. Ik ben gewoon blij dat ik nog op deze aarde mag rondlopen samen met die mensen waar ik van hou.

Mijn broer Gerard vroeg laatst eens aan mij of het zo voelde dat elke dag voelt als extra tijd. Daar heb ik toen wel over nagedacht maar twijfelde of ik dat werkelijk zo ervoer. Tijdens het genezingsproces van de slokdarmkanker ben ik dat wel zo gaan ervaren. Wanneer je meerdere keren in een situatie bent geweest dat je jezelf afvraagt hoe lang je nog leeft en de nodige mensen uit je omgeving te jong sterven, komt het genieten van iedere nieuwe dag vanzelf boven drijven. En precies dat probeer ik te doen.

Dat vraagt ook om een andere mindset als het gaat om de dingen die je nog wilt doen. Dat vooruit schuiven van de bucketlist moet maar eens over zijn denk ik dan. “We kunnen wel naar Terschelling.” Zei ik laatst tegen Gerdine. Dat wil ik dan niet meer uitstellen en we varen in juni dan ook de Waddenzee over. We hebben allebei nog nooit gevlogen. Het plan is dan ook om dit jaar nog naar Rome te vliegen of iets dergelijks. Niet meer wachten met dat soort dingen. Daar zou het leven zomaar te kort voor kunnen zijn. Ik duik met plezier in iedere nieuwe uitdaging die ik aan kan en wil gaan. Want ja, ik ga er toch wel van uit dat ik voorlopig niet sterf (Dan heb je geen leven, denk ik). Er zijn gewoon nog te veel leuke dingen in het leven.



Ups en downs
8 februari 2022, 16:12
Filed under: Uncategorized

De tijd vliegt. Vandaag is het alweer 10 jaar geleden dat ik een gehospitaliseerd leven achter me liet. Een nieuwe start na 9 weken IC, 4 weken interne geneeskunde en 6 maanden revalidatie in Heliomare. Na 9 maanden mocht ik thuis blijven bij mijn gezin en kon ik zoetjesaan over een nieuw leven gaan nadenken. Als ik die cijfers zie hoe lang alles geduurd heeft lijkt het wel eens onwerkelijk, maar ik kijk er niet negatief op terug. Vooral de periode in Heliomare was bijzonder. Ik zeg wel eens dat ik dat liever niet had willen meemaken, maar dat ik het ook niet heb willen missen. De onderlinge saamhorigheid heeft me er destijds wel doorgetrokken en ik denk nog regelmatig met een glimlach terug aan verschillende mede-patiënten en verpleegkundigen daar.

Dat nieuwe leven waar ik het over had heeft inmiddels wel vorm gekregen. Het afgelopen jaar zat daar wel even een dip in, na de behandeling en operatie om kanker uit mijn lijf te bannen. De kanker is gelukkig weg. Nu werk ik aan mijn herstel en aan een hoger gewicht. Het verwijderen van je maag is een iets te effectieve manier om af te vallen. Ik ben in totaal 25 kg kwijt en zat op een BMI onder de 20. Inmiddels zit de groei er weer in en dat maakt dat ik me steeds beter ga voelen. Na een jaar na de operatie komt er eindelijk weer wat kleur aan het leven. Op het moment voel ik me met de week fitter worden en kan ook weer meer werk aan. De beperkingen door Covid-19 kwamen me wel goed uit. Bestuurswerk stond op een laag pitje en ook de politieke activiteiten beperkten zich tot het noodzakelijke. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.

Het leven van iedereen gaat met ups en downs en zo ook bij ons. Het hele gezin zit de laatste tijd in een positieve flow. We zitten in een periode van ‘up’, zeg maar. Ik werk weer naar het energieniveau van ruim een jaar geleden en Gerdine herstelt van een MS shub. De vooruitzichten zijn goed en na mijn tweede nieuwe heup, een proces dat meer dan vlekkeloos verliep, hebben we gezamenlijk besloten dat ik nu wel genoeg operaties achter de rug heb. Voor dit voorjaar zie ik veel leuke dingen op me afkomen. Daar heb ik ook veel vertrouwen en veel zin in. De stijgende lijn zit er in. Nu werken aan een beter energieniveau en een beter gewicht. Het is belangrijk om dromen te hebben en ik droom van een probleemloze lange periode met mooie uitdagingen. Dan ben ik al tevreden.



10 Jaar verder
8 mei 2021, 16:13
Filed under: Uncategorized

Deze blog is gestart op 14 mei 2011 waar dochter Melanie de zorgelijke toestand van haar vader omschreef in het artikel ‘Omdat mijn papa heel ziek is..’. Een blog die tot mijn verbazing na al die jaren nog steeds goed gelezen wordt. Het tekent de meelevendheid van veel mensen en die constatering doet me goed. Inmiddels zijn we 10 jaar en ruim 91.000 hits verder, terwijl we hier ons leven maar leven zoals het op ons pad komt.

Terugkijkend op die jaren leert me dat we opvallend veel mensen in de kring van familie, vrienden en buren hebben die gevraagd en ongevraagd de helpende hand uitsteken. De aandacht is sinds de tijd dat ik echt heel ziek was uiteraard afgevlakt, maar dat zoveel mensen nog regelmatig aan ons denken is hartverwarmend. Sinds mei 2011 hebben we als gezin nogal wat voor de kiezen gekregen. MS bij Gerdine en kanker bij ondergetekende hebben er bij ons allemaal wel even ingehakt, maar ieder lid van ons gezin probeert op de eigen manier weer op te krabbelen, soms met vallen en opstaan, en dat is in mijn ogen positief. Dat hoort volgens mij ook gewoon bij het leven, of je het nu leuk vindt of niet.

Ondanks de harde ongewilde levenslessen gebeuren er gelukkig voornamelijk dingen die leuk zijn of je leven de moeite waard maken. In de meeste levens, ook die van ons, gebeuren vooral dingen die als prettig leefbaar ervaren worden. ‘Het leven gaat zijn gangetje’ noemen we dat. Daarnaast horen de pieken en dalen, of ‘de doiken en slôten’, voor de West-Friezen onder ons, erbij en daar zijn er nooit zoveel van, maar maken dan over het algemeen wel de meeste indruk. Zo komt het leven voor iedereen voorbij met het verschil dat iedereen anders kijkt naar de pieken en dalen die her en der voorbijkomen. Ik hoor nog wel eens, wanneer iemand klaagt over de gezondheid, “Maar dat is natuurlijk niets in vergelijking wat jou overkomen is’. Mijn antwoord is dan vaak dat iedereen zijn eigen sores heeft en dat je dat niet hoeft te bagatelliseren. Soms hoor ik dat ik een voorbeeld ben hoe met ziekte om te gaan. Dat vind ik dan weer mooi, want dan is het niet allemaal voor niets geweest.

De positieve dingen zijn in mijn ogen het feit dat ik inmiddels volledig kankervrij verklaart ben, dat de MS van Gerdine niet zo progressief is en dat de kinderen de strubbelingen van het leven aangaan met probleemoplossing en niet met negativiteit. Dat is goud waard en geeft de energie om naar de toekomst te kunnen kijken. Ik voel overal waar ik energie in steek, schrijven, webdesign, besturen en politiek, de nodige waardering, terwijl Gerdine zich bezighoudt met opdrachten als tekenen, schilderen en zelfs haken. Het geeft allemaal energie en onderstreept dat de kleine dingen het leven de moeite waard maken. Een leven die vandaag al 10 jaar langer duurt dan destijds gedacht. Mooi toch?



Weer opnieuw verder
8 februari 2021, 16:02
Filed under: Uncategorized

Negen jaar ben ik alweer thuis na een periode van zes maanden in revalidatiecentrum Heliomare en drie maanden ziekenhuis daarvoor. Jaren waarin bij tijd en wijle veel gebeurt. Zo ook de afgelopen maanden. In september 2020 kreeg ik de diagnose slokdarmkanker. Mijn geluk hierin is dat al snel duidelijk was dat mijn kansen op volledige genezing groot waren. Toch is dat traject naar genezing, zoals veel (ex) kankerpatiënten al weten, een hele klus. In mijn ogen kost het veel tijd en energie, en dan vooral energie. Ik ben behoorlijk afgemat geweest tijdens de periode van chemo- en radiotherapie en nu ruim 3 weken na de operatie ben ik regelmatig niet vooruit te branden. Nu schijnt dat laatste niet vreemd te zijn na een operatie die ongeveer 8 uur duurde. Geduld is hier dus op z’n plaats de komende weken.

Nu ga ik dus met een kortere slokdarm en zonder maag verder door het leven. Dat de maag er helemaal uit moest komt door mijn ziekte in het voorjaar van 2011. Er is indertijd een bloedvat afgesloten om de maagbloedingen te stoppen. Dat bloedvat bleek nu essentieel om het stuk van de maag die zou blijven zitten van bloed te voorzien. Dat ging dus niet en er is toen besloten om de hele maag te verwijderen. Volgens de chirurg is de operatie heel goed verlopen en alle tests hebben uitgewezen dat ik nu weer volledig kankervrij ben.

Zonder maag leven lijkt goed re doen te zijn. Ik mag in ieder geval wel alles eten. Belangrijk is om een nieuwe discipline te ontwikkelen door vaker kleinere porties te eten en goed te kauwen. Ik ben hier mee bezig en langzaamaan probeer ik hier wat structuur in te krijgen. De komende weken ligt de focus op herstel, maar daarna gaat de blik weer op de toekomst en probeer ik meer werk te vinden in schrijven en webdesign om zo weer een gevulde week te hebben in de nabije toekomst. Ik ga opnieuw verder waar ik een maand geleden gestopt ben. Het is voor mij toch belangrijk om een doel voor ogen te houden.



Wondnieuws
29 juli 2020, 15:45
Filed under: Uncategorized

Doorgaans sta ik niet zo zeer stil bij mijn fysieke situatie en de beperkingen die daarbij horen. Toch voel ik, het is echt een gevoelskwestie en heel duidelijk is het allemaal niet, dat er nog steeds minieme vooruitgang is in mijn ledematen. Dan gaat het vooral over de toename van het gevoel in handen en voeten, maar dat komt nog zeer sporadisch voor. Toch opmerkelijk na 9 jaar!

Tastbare en zichtbare vooruitgang was er deze week. Sinds 2011 heb ik al een gat in mijn rechtervoet. Dat waren eerst 2 grote gaten met de uitgesproken zorg, dat ik deze voet misschien wel kon kwijtraken. Dat was indertijd een pittige boodschap, maar de voet mocht uiteindelijk blijven en na talloze uren verzorging van die rechtervoet, hoorde ik deze week dat de wond aan mijn voet na ongeveer 9 jaar officieel is genezen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar.

In het begin van het ontstaan van het gat in mijn voet liep ik nog niet. Destijds was het vooral wondverzorging. Toen ik weer ging lopen kwam er eeltvorming op en in de wond en belandde ik bij het Wond Expertise Centrum (WEC) in het ziekenhuis in Hoorn. Deze mensen hebben ongelooflijk veel kennis in huis over wondzorg en wisten het gat in mijn hiel in samenwerking met een podotherapeut langzaam maar zeker zo te verzorgen dat de wond, waarop ik toch de hele dag loop, dicht te krijgen.

Hulde aan podotherapeut John en de geweldige dames van het WEC en de Omring. Ik ga mijn bezoekjes, compleet met koffie en dropjes, aan het WEC uiteraard missen, maar de vreugde over dit late, maar definitieve herstel van de voet is behoorlijk groot. Een zorg minder.



9 Jaar
8 mei 2020, 15:53
Filed under: Uncategorized

De tijd vliegt. Het is vandaag al weer 9 jaar geleden dat mijn fysiek het langdurig liet afweten. Dat ik omviel. Voor de liefhebbers en volgers van dit blog even een update over mijn welzijn. Alles liep redelijk gesmeerd. Langzaam meer energie en ook steeds een beetje meer werk. Het afgelopen jaar ben ik me vooral gaan richten op schrijven en websites maken en onderhouden en daar kan ik prima mij ei in kwijt.

In de loop van vorig voorjaar kreeg ik last van mijn heup. In eerste instantie leek het een slijmbeursontsteking, maar de klachten verergerden die zomer in rap tempo. Uiteindelijk bleek dat ik 2 versleten heupen had. Links was het al zover dat er haarscheurtjes in het bot zaten, terwijl rechts het kraakbeen weg was. Nu zijn de wachtlijsten lang in het ziekenhuis in Hoorn en het bleek dat ik bij de chirurg met de langste wachttijd op de lijst stond. In mijn naïviteit had ik niet verder geïnformeerd en op het moment dat ik dat door had, was een ander ziekenhuis geen optie meer. De klachten werden hevig en ik heb zo’n 4 maanden niet tot nauwelijks normaal kunnen lopen. Het moeizame bewegen vroeg ook bakken energie, waardoor ik regelmatig 12 uur of langer achter elkaar kon slapen. Kortom een min of meer verloren half jaar.

Maar, een geluk bij een ongeluk. Mijn eerste operatie werd vlak voor de corona crisis uitgevoerd en dat ging buitengewoon goed. Ik heb wel een beetje tegen het revalidatie traject aangehikt, maar ook dat ging boven verwachting. Geen fysiotherapie, door de crisis, maar met hun advies vooral veel lopen en bewegen en inmiddels loop ik weer als een, weliswaar manke, kieviet en zijn de klachten in de linker heup volledig verleden tijd. Bijkomend voordeel was dat de eerste anderhalve maand van de corona crisis volledig aan mij voorbij is gegaan, omdat ik die periode na de operatie toch aan huis gekluisterd was. Nu de rechterheup nog en wellicht mijn rechter enkel (het mag wat kosten) en dan kan ik er weer tegenaan. Door de crisis laat het werk nog wel een beetje op zich wachten, maar wanneer dat weer aantrekt, ben ik er helemaal klaar voor. De zin in het leven, fijne mensen in mijn omgeving en het af en toe werken aan een leuke uitdaging maken het leven voor mij nog steeds zeer de moeite waard.



8 jaar
7 mei 2019, 19:49
Filed under: Uncategorized

Voor de volgers weer een bericht op deze weblog. Het is alweer 8 jaar geleden dat het leven van mijn gezin en mijzelf op een bizarre manier over de kop ging. We hebben het er thuis niet meer zo vaak over. Het leven gaat voor iedereen gewoon verder, met alles wat er bij hoort. Toch kijken we af en toe even terug, wanneer het in het gesprek te pas komt en steeds merk je hoeveel impact het allemaal heeft gehad. Gerdine en ik doen ons ding en onze kinderen zijn lekker bezig om een richting te geven aan hun toekomst.  Na  alles wat er de afgelopen 8 jaar is gebeurt is dat een plezierig gegeven, want als ouders wil je niets meer dan een mooie  toekomst voor je kroost.

Hoe gaat het dan met mij en Gerdine? Het gepaste antwoord is dan dat het naar omstandigheden best aardig gaat. Gerdine weet met de MS vaak niet hoe de dag gaat verlopen, maar ze heeft toch lekker al meer dan anderhalf jaar niet in het ziekenhuis gelegen. Maar MS blijft onvoorspelbaar en ze gaat helaas wel langzaam achteruit. Ook ik leef mijn leven en probeer de  uitdagingen en kansen die op mijn pad komen te grijpen, liefst met beide (onwillige) handen. Ook dat lukt, maar mijn belangrijkste rem is het gebrek  aan energie en niet eens mijn handicaps. Na drukke dagen moet ik altijd enkele dagen een laag tempo aanhouden en dan slaap ik soms wel 12 uur achtereen. Dat is ook echt nodig om een beetje bij te komen, alhoewel  ik de laatste tijd het gevoel heb, dat de vermoeidheid gelijk blijft, maar dat ik iets sneller herstel. Positief dus, terwijl als extra mankement een stijfheid in heupen en liezen mijn bewegen beperkt.

Toch ben ik bezig mezelf te ontwikkelen. In het verleden noemde ik mezelf ‘algemeen dienstverlener’. Dat algemene is er wel af, want ik durf te stellen dat ik inmiddels schrijver en website-bouwer ben. Daar hou ik me voornamelijk mee bezig. Naast de regionale kranten schrijf ik nu ook zeer regelmatig voor een agrarisch vakblad. Dat is vooral leuk, omdat het een gewaardeerd blad is bij akkerbouwers en veehouders in het westen van Nederland. Dat is ook een richting waar ik heen wil en ik hoop daar straks een stuk broodwinning uit te  halen. Als hobby maak ik zo af en toe een boek. Afgelopen weekend heb ik mijn tweede kinderboekje mogen presenteren, ‘Het verhaal van Giraf en Muis’. Dat maakt het leven vooral ook leuk, dit soort uitstapjes. Daarnaast heb ik nog de gemeentepolitiek, het waterschapsbestuur en enkele vrijwilligerstaken. Het houd me bezig en ik denk dat ik op dit moment zo best een leuk leven heb. Wel blijf ik hopen op een baantje waar ik een beperkt aantal regelmatige uren per week of maand buiten de deur kan werken. Dan komt er toch iets meer structuur in het leven, want ook dat is een aantrekkelijke gedachte.



Stuk
7 februari 2019, 19:47
Filed under: Uncategorized

Deze weken wordt er een vierdelige serie uitgezonden door de VPRO. De reportage heet ‘Stuk’ en speelt zich af in Heliomare op de afdeling waar ik 7 jaar geleden een half jaar moest verblijven. Vandaag ben ik precies 7 jaar geleden definitief thuisgekomen (Dit vieren we met een door Gerdine gebakken stuk appeltaart), maar als ik naar de beelden kijk is er weinig veranderd. Ik zie veel herkenbare dingen. Niet alleen aan de omgeving, de artsen en verpleegsters en de kamers maar vooral ook aan alle narigheid die je daar ziet. Ik heb altijd gezegd dat je in Heliomare het neusje van de zalm aan medische narigheid vindt. Dat zie je in het programma prima terug.

Een van de meest opvallende dingen die mij persoonlijk op valt is de strijdlust en de wil om er het beste van te maken. Voor het gros van mijn Heliomare-maatjes uit die tijd gold dat ook. Verder moeten, maar vooral ook verder willen, zo goed en zo kwaad als het ging. Daarbij zag je ook veel mensen stapjes vooruit maken, maar uiteindelijk zag je niemand in blakende vorm aan het eind van de revalidatieperiode, het revalidatiecentrum huppelend verlaten. Toch is het een hele goede plek waar fantastische mensen werken. Het is een periode geweest, waarvan ik zeg dat ik eigenlijk niet had willen meemaken, maar ik had het ook  niet willen missen. Ik heb daar een enorme brok levenservaring opgedaan, tegen wil en dank. Een ervaring waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben.

In de serie spreekt de Amerikaan Paul me het meeste aan. Net als ik zit hij daar door eenvoudige domme pech. Net als hij was ik, vooral de eerste maanden volledig afhankelijk van alles om me heen. En net als bij ons krijgt zijn vrouw een slechte diagnose van de artsen, terwijl hij niet thuis kan zijn voor de nodige steun. De vrouw van Paul heeft borstkanker en Gerdine kreeg de diagnose MS terwijl ik nog in Heliomare verbleef. Net als wij destijds, kregen zij in korte tijd de volle laag. Ook Paul heeft jong volwassen kinderen en als ik kijk hoe het mijn kinderen vergaan is nadat wij ziek werden, hou ik mijn hart vast voor de kinderen van Paul. Narigheid is duidelijk van alle tijden.

Hier in Opmeer gaat het redelijk. Zeker met mij en onze kinderen. Met Gerdine blijft het kwakkelen, maar dat hoort nou eenmaal bij MS. De ene dag is beter dan de andere. Bij mij is vooral energie een probleem, maar met af en toe een paar minder actieve dagen lukt het me om mijn opdrachten en andere bezigheden te volbrengen. Laatst kreeg ik de vraag voorgeschoteld:  Wat is voor jou het belangrijkste? Het antwoord kon ik direct geven: Mijn gezin, familie en goede vrienden samen met interessante dingen om te doen. Dat heb ik allemaal, dus kun je me gerust als een tevreden en gelukkig mens bestempelen.



Wijkzorg
4 oktober 2018, 19:46
Filed under: Uncategorized

We zijn nu ruim 7 jaar onderweg, na die zwarte dag in mei 2011. Dan denk je dat je het leven aardig op de rit gekregen, loop je bijna ongemerkt weer tegen een mijlpaaltje op. Sinds de dag dat ik voor het eerst weer eens thuis sliep komt hier wijkverpleging over de vloer. In het begin iedere dag, later niet meer  op zondag, daarna ook niet meer op zaterdag, dan via 2 dagen in de week nar 1 dag in de week.

Vooral in het begin hadden we de dames hard nodig. Wassen, douchen, wonden verzorgen en uit bed helpen in de rolstoel. Dan waren ze wel even bezig. Langzamerhand werd ik zelfstandiger en van totale hulp kwam de wijkzorg op het laatst alleen nog voor de wondzorg, of eigenlijk wondcontrole. De laatste wond aan mijn voet gaat naar omstandigheden best goed. Het wordt steeds kleiner en Gerdine heeft goed kijk op de wond, zodat we denken dat we eens in de 3 weken met een bezoek van de wondverpleegkundige wel toe kunnen.

Het zijn toch enerverende jaren geweest met al die mensen over de vloer. Het eerste zorgbedrijf paste niet bij me en na een klein incident ben ik overgestapt naar Omring. Dat was een goeie zet. Er kwamen louter dames binnen met een Westfriese inslag en dat past bij mij. De verpleegkundigen kenden ons en wij hen en met verschillende dames hebben we een goede band opgebouwd. Mensen die de gezinssituatie kenden en de problemen die we ondervonden. We konden ons verhaal kwijt aan mensen die ons begrepen, en dat was waardevol.

Het ging prima met al die vertrouwde gezichten. Toch zag je het personeelsverloop door de jaren heen aankomen. Op een gegeven moment heb je geen zin meer in de nieuwe gezichten die binnenlopen en toen mijn EVV’er Ria met pensioen ging hebben we de knoop doorgehakt. Geen wijkzorg meer en dat is toch een dingetje, als je er over nadenkt. Er wordt een hoofdstuk in je leven afgesloten. Maar niets dan plezierige herinneringen aan die lieve vrouwen, waar ik soms lief en leed mee heb gedeeld. Mee gelachen heb en soms gehuild. Ik ben blij dat ze niet meer hoeven te komen na al die jaren, maar ik ga hun bezoekjes zeker missen want er zijn er een paar die ik in mijn hart gesloten heb.



7 jaar
8 mei 2018, 17:46
Filed under: Uncategorized

Net als 7 jaar terug is het wederom een prachtige zonnige dag op 8 mei. Alleen hing ik toen achterover in een stoel, mezelf zieker en zieker te voelen. Dat is nu wel anders. Nu fiets ik heen en terug naar Hoorn en zit ik achter mijn PC herinneringen op te halen en een stukje te schrijven over hoe het gaat en wat me zoal bezig houdt deze tijd. Het gaat best goed. Fysiek voel ik nog steeds minieme verbeteringen. Dat merk ik vooral in het makkelijker bewegen van de vingers van mijn rechterhand en minder gevoelsverstoring in mijn rechterbeen. Energie is op dit moment mijn grootste tegenstander. Doordat het beter gaat ga ik ook meer doen en dus meer bewegen. Dat resulteert wel in een overbelaste linker heup, omdat ik mijn rechterbeen teveel ontzie. De opdracht van de fysiotherapeut was duidelijk. Let op je rechterbeen, en met name je voet dat je die goed neerzet, niet met je tenen naar binnen. Alhoewel ik nog last heb van een onwillige heup, lijkt deze raad toch zijn vruchten af te werpen. Als ik een paar weken verder ben, zal het zich wel verbetert hebben. Het wordt waarschijnlijk geen langdurige kwestie en dat moet ook eigenlijk niet, want het kost me veel te veel energie.

Het is belangrijk voor een mens om iets nuttigs te doen te hebben en dat gaat bij mij steeds beter. Waar ik in het verleden vooral ’s avonds actief was krijg ik nu overdag meer activiteit en dat is prettig. Daardoor moest ik wel enkele van die avondactiviteiten afstoten. Dat zou op een gegeven moment te veel worden en dat trekt het gammele lichaam nog even niet. Als lid van de dorpsraad en als bestuurslid van HOSV doe ik een stapje terug en  ga me voor die organisaties alleen nog bezighouden met de website en voor HOSV blijf ik dan wel de PR doen. Toch doe ik nog steeds veel leuke en voor mij nieuwe dingen. Tegenwoordig ben ik verslaggever voor enkele regionale media en dat is ontzettend leuk om te doen. Bij elk artikel spreek ik weer mensen met een interessant verhaal, waar ik na het gesprek de hoed en de rand van weet. Daarnaast word ik steeds vaker gevraagd als spreker over wat er de laatste 7 jaar gebeurd is. Heel leuk om te doen, maar het blijkt iedere keer toch wel weer lekker om dat verhaal kwijt te kunnen. Dat heb ik blijkbaar nog steeds nodig. Ik heb ook meegedaan aan de gemeenteraadsverkiezingen. De raad heb ik (nog) niet gehaald, maar ik ben voor de VVD de persoon die  zich in de commissie ruimte bezig gaat houden met onze directe omgeving en dat is voor mij een prachtige uitdaging.

Het blijft wel verwonderlijk hoe een leven kan lopen. Door omstandigheden ben ik hele andere dingen gaan doen en ook dit vind ik leuk en het geeft me de  uitdagingen die ik nodig heb. Natuurlijk ben ik dat blijven doen wat ik al deed, voor zover fysiek mogelijk, terwijl ik daarnaast talenten ben gaan ontwikkelen. Prachtig toch, kansen komen langs en die moet je dan pakken. Ook verwonder ik me over dat lichaam van mij. Na 7 jaar wordt het toch nog een klein beetje beter, terwijl er op verschillende plekken nog wel wat te genezen valt. Het is zaak voor mij om te blijven bewegen en sterker te worden, want ik kan soms ontzettend moe zijn, gewoon omdat bewegen (nog) niet gaat zoals het moet. Dat kost meer energie en na een paar fysiek drukke dagen moet ik toch wel een tijdje bijkomen, maar dat geeft niet, kwestie van plannen. Op mijn eigen manier blijf ik mijn leven opnieuw inrichten en blijf rond kijken naar klussen, waarvan ik  denk dat ik ze kan. Het is overal razend druk, dus wellicht komt er nog iets op mijn pad. Maar voor nu gaat het prima zo. Een nieuw leven in opbouw die ik wil uitbreiden naar een optimale hoeveelheid werk. Dat zou heel mooi zijn, want niets doen kan ik nog steeds niet zo goed.