Co is een held!


Langzaam verder herstellen
24 april 2012, 20:35
Filed under: Uncategorized

Langzaam gaat het herstel van mijn zenuwbanen. Maar ja, het gaat langzaam, maar wel vooruit. De mooiste vooruitgang is wel het herstel van het gevoel in mijn rechterhand, met name in de ringvinger en de pink, en het gevoel in mijn rechtervoet. Ik ervaar het als een sensatie, wanneer ik met mijn blote voeten op de tegels van de badkamervloer sta, en aan mijn grote teen voel dat het koud is. Ja, alleen nog maar mijn grote teen, maar het is een begin. Maar het mooiste is toch wel het gevoel in pink en ringvinger en dan vooral in de vingertoppen. Het is een verstoord gevoel dat erg prikkeld, maar het maakt me gelukkig en het motiveerd enorm, vooral ook omdat ik er zó lang op heb gewacht. Het functioneren van m’n handen gaat ook steeds beter. Het is een combinatie van steeds iets meer beweging en kracht, samen met het handiger worden in het omgaan met mijn (tijdelijke) handicap. Koffie zetten bijvoorbeeld, gaat nog niet, maar koffie tappen wél. Het lijkt wel niet zoveel voor te stellen, maar ik heb een goed gevoel, wanneer ik voor iemand anders een bakkie in tap. Verder voel ik me lichamelijk erg goed, met als gevolg dat ik op moet letten dat ik mezelf niet ga overschatten. Door het ‘goed voelen’ word je wel nadrukkelijker gewezen op je handicaps en dat frustreert wel eens. ‘Niet te veel op letten’, hou ik mezelf dan maar weer voor. Fietsen gaat steeds beter. Ik zou nu wel alleen de straat op kunnen, maar daar is het nog niet van gekomen. Komt vanzelf, denk ik maar. We gaan langzaam de afstanden wel groter maken. Zo kan ik binnenkort enkele afspraken nakomen, wat betreft het langsgaan bij mensen, waar ik al een tijdje niet ben geweest. Zo moet ik nog een paar prijzen (bekers) retourneren en ik moet nog helpen met zitten op een nieuwe loungebank in een tuin. Nou mensen, let op, ik kom er bijna aan.

Groetjes,

Co

Advertenties


Fietsen
9 april 2012, 20:22
Filed under: Uncategorized

Vandaag heb ik voor het eerst weer door het dorp gefietst. Afgelopen weken heb ik hier in de wijk wat geoefend. Hier rijdt namelijk weinig verkeer en dat is wel lekker wanneer je weer moet leren fietsen. Eerst heb ik op Gerdine’s fiets gefietst, dat ging wel goed maar ik kan met mijn handen (nog) geen handremmen inknijpen. Gelukkig had mijn moeder nog een oude damesfiets (anders kom ik niet in het zadel) staan met een terugtrap-rem, zodat ik ook een beetje kan remmen. Wel zo veilig in het verkeer. Zo ging ik vandaag op die fiets naar m’n schoonouders om een bakkie. Het regende wel een beetje, maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met Gerdine stortte ik me in dit avontuur. Een avontuur ja, zo voelde het een beetje, omdat het me niet duidelijk was hoe het precies zou eindigen, maar ik had er wel het vertrouwen in dat het goed zou komen. We zijn, zoals min of meer verwacht, veilig heen en weer gereisd, hoewel het wel goed was dat Gerdine een beetje voor me op het verkeer lette, omdat ik nog moeilijk achterom kan kijken. Alleen door het dorp fietsen is dus nog even niet aan de orde, maar er moet natuurlijk wat te wensen overblijven. Het voelt als een overwinning. Zo’n overwinning waarvan je zegt, we hebben de oorlog nog niet gewonnen, maar we komen al aardig in de buurt van de eindoverwinning. Dit is het belangrijkste dat er te melden is van de afgelopen weken. Het herstel gaat nog steeds langzaam. Zo langzaam dat ik er af en toe een beetje onrustig van word. Maar ja, het gaat wel vooruit, daarom is het niet moeilijk om met de frustraties om te gaan die bij dit proces horen. Het gaat, soms letterlijk, met vallen en opstaan. Bewegingen coördineren, zoals je dat ooit als kind geleerd hebt, alleen denk je er nu voortdurend bij na. Nieuwe bewegingen die je kunt, de hele dag door proberen, in de hoop dat het snel beter gaat. Maar ja, ik wil graag in dagen denken, terwijl ik in weken of maanden moet denken. Relativeren is hier het toverwoord, dat was me al duidelijk, maar ik moet het wel af en toe wel tegen mezelf zeggen. Het komt allemaal goed, ik moet alleen geduldig blijven. Voorlopig geniet ik vooral van wat ik wèl kan.

Groetjes,

Co