Co is een held!


Een jaar
8 mei 2012, 12:32
Filed under: Uncategorized

Vandaag is het een jaar geleden dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis in Hoorn ben gebracht. Het geeft voor iedereen in mijn gezin een dubbel gevoel. De 8ste mei 2011 was, kort gezegd, een klote-dag voor ons. Een wereld op z’n kop, kun je wel stellen. We hadden het er hier even over vanmorgen, maar je kunt het ook andersom zien. We maken er een feestje van, omdat ik een jaar geleden niet dood ben gegaan. Toch reden voor een feestje? Het leven is inderdaad verder gegaan, alleen op een andere manier dan we gewend waren en met misschien ook wel een andere instelling. We worden hier nog steeds dagelijks gewezen op mijn handicaps en ook op die van Gerdine. Gelukkig staan we niet somber in het leven en hebben we toch veel plezier met elkaar. We genieten van de dingen welke we wel kunnen. Dat moet vooralsnog maar voldoende zijn. Mijn situatie gaat voorlopig nog vooruit. De laatste weken moet ik regelmatig denken aan die arts in het AMC, die in mei 2011 al tegen me zei dat het wel goed zou komen, alleen zou het minstens een jaar duren. Nou, hij zit aardig in de buurt met zijn voorspelling.
Hoe sta ik ervoor, op deze dag. Om te beginnen moet ik zeggen dat ik me lichamelijk en geestelijk prima voel. Alleen wat (zenuw)pijn aan mijn voeten op sommige dagen. Mijn linkerschouder en mijn rechterknie functioneren nog niet naar behoren en mijn linkerpols zit nog weinig kracht in. De functie in mijn enkels, om de tenen omhoog te houden is niet sterk genoeg, zodat lopen (zonder speciaal schoeisel) nog zwaar is. Mijn handen doen nog weing, hoewel de pink en ringvinger van mijn rechterhand in kracht toenemen. Hier komt ook het gevoel, verstoord nog, terug. Zelfs tot in mijn vingertoppen. Helaas zit er nog geen kracht in mijn duimen, hoewel de rechterduim wel beweegt, kan ik hier nog geen praktisch gebruik van maken. Het gaat allemaal nog steeds langzaam vooruit. Zo langzaam dat ik geen schatting meer durf te maken, hoe lang het allemaal gaat duren. Voorlopig ga ik er nog maar van uit dat het nog wel een half jaar kan duren, voor ik weer aan werken kan denken. Het is heel fijn dat de rolstoel en de krukken weg zijn. Toch een zichtbare stap vooruit. Op de fiets red ik me al aardig, zo goed zelfs dat we tegenwoordig fietsen naar de fysiotherapie. Weer en stukje verder!
Terugkijkend op het afgelopen jaar, zie ik heftige periodes, vooral voor mijn gezin. Veel verdriet, maar toch ook veel vreugde in de vorm van steun, hulp, aandacht en positieve gedachten. Ik heb heel veel indrukken opgedaan, die ik nooit zou hebben gekregen als ik niet ziek geworden was. Ik ben nog volop bezig om dat allemaal op een rijtje te krijgen en om dat te verwerken. Het heeft me gevormd als mens en misschien ben ik daardoor wel een sterker en rijker mens geworden.

Advertenties