Co is een held!


De zelfstandigheid wordt groter
21 juli 2012, 19:58
Filed under: Uncategorized

De laatste week ben ik lichamelijk misschien niet zoveel vooruit gegaan, maar als het om zelfstandigheid gaat wel. De langzaam opbouwende kracht in de duim van mijn rechterhand maakt het mogelijk om weer kleinere dingen vast te pakken, zoals een sleutel. Dan worden dingen mogelijk als het op slot zetten van mijn fiets en de sleutel omdraaien in de deur. Dit houdt in dat ik nu, wanneer ik alleen thuis ben, gewoon even ergens heen kan gaan. Ik kan immers de deur zelf op slot doen. Ik heb mijn huissleutels deze week onder een (spreekwoordelijke) 14 maanden dikke laag stof vandaan gehaald, en ik ga ze gebruiken ook. Omdat ik zelf mijn fiets op slot kan zetten, kan ik ook alleen naar de fysiotherapeut/sportschool of bijvoorbeeld naar de winkel. Het blijft prutsen ho0r, met die onwillige vingers, maar ik red me zo heel goed en Gerdine wordt weer een beetje meer ontlast. Dat ik dit soort dingen ga proberen is vooral ook omdat ik me lichamelijk sterker en fitter voel. Dat motiveert me om vaker dingen te proberen. De sandalen, die ik sinds kort af en toe aan heb, kan ik zelf aan en uit doen. Dit in tegenstelling tot mijn verbandschoenen. Die krijg ik wel uit, maar nog niet zelf aan. Als het weer het toelaat ga ik graag een stuk fietsen, met Gerdine of alleen, en die afstanden worden steeds groter. Lopen gaat, met vlagen, steeds beter. De problemen hier zitten nog in het gevoel in mijn voetzolen, mijn enkels en mijn rechterknie, hoewel het allemaal heel langzaam beter wordt en de fysiotherapeut er extra aandacht aan besteed. Ja, en dan voel je dat je lijf langzaam sterker wordt. Omdat ik graag mijn grenzen opzoek, om te kijken waar ik nu eigenlijk sta, heeft dat als neveneffect, dat ik nog wel eens over die grens ga. Dan ben ik weer een dag daarna ‘blafaf’, maar het mooie is dat ik wel sneller herstel. In het verleden had ik nog wel eens drie dagen nodigom te herstellen en nu ben ik binnen 1 á 2 dagen weer het mannetje. Alles komt langzaam in de stroomversnelling die, die ene arts in Mei vorig jaar al voorspelde. Alleen gaat die stroom nog lang niet snel genoeg. Het stroomt bij wijze van spreken als een rivier, terwijl ik de Niagara Watervallen wil zien. Maar we houden moed en naast alle narigheid komen er zo nu en dan leuke aanbiedingen. Zo meldde ik tijdens het vorige verhaaltje dat ik niet naar de landbouwshow, hier in Opmeer kon. Een dag dag later stonden Co Scholten en voorzitter Nico Vriend op de stoep, met een uitnodiging om als VIP (Gerdine uiteraard ook, want zij is vipperder als VIP dan ik) deze dag bij te wonen. Is ook leuk voor de burgemeester, dan kan hij ons ook eens spreken ;-D. Ideeën om in een rolstoel naar dit evenement toe te gaan verwerp ik met klem. Ik heb al veel te lang in zo’n ding gezeten en de conditie van Gerdine is van dien aard dat ik haar niet meer laat duwen. Dan maar iets minder mobiel. De tijd dat ik weer gemakkelijk een stuk kan lopen komt er vanzelf wel. Ik hoef alleen maar geduld te hebben en te genieten van de mooie, leuke en lieve dingen die allerlei mensen voor ons over hebben.

Co

Advertenties


Geduld in het kwadraat
6 juli 2012, 22:30
Filed under: Uncategorized

Hoewel er niet veel veranderd, toch maar een even een update. Nog steeds is er vooruitgang en nog steeds gaat het langzaam. Ik raak er inmiddels wel aan gewend hoor, om geduld te hebben, maar af en toe begint het flink te kriebelen. Dan krijg ik zin om weer van alles aan te pakken en te ondernemen, maar ja, het hoofd wil wel, maar het lijf nog niet. Gelukkig krijg ik langzamerhand wel meer mogelijkheden met mijn rechterhand. De vingers strekken een stuk beter en er komt toch een beetje kracht in mijn duim. Dat geeft allerlei mogelijkheden er bij. Dan kun je denken aan het oppakken van materialen tussen duim en wijsvinger. Kleine dingen van de grond pakken wordt zo weer het proberen waard. Het blijft wel vervelend dat ik geen gevoel in mijn vingertoppen heb. Daarom moet ik alles wat ik in mijn handen hou in het oog houden, want ik voel het niet als het uit mijn handen glijdt. Maar goed, over de hele linie zijn wel verbeteringen te melden. Lopen en fietsen gaan steeds beter, krachten nemen toe, de balans wordt beter en de vingers worden soepeler. Met de fysiotherapeut werken we nu, een beetje als speerpunt, aan de kracht in de enkels. Hij hoopt dat er snel weer voldoende kracht in komt om mijn voeten weer vlak te kunnen houden tijdens het lopen. Lopen wordt op die manier een stuk makkelijker en kost veel minder energie. Daar werken we dan maar naar toe. Leuk om te vermelden is dat ik voor het eerst weer normale schoenen aan mijn voeten heb gehad. Sandalen in dit geval, het was tenslotte mooi weer de afgelopen dagen. De komende weken hebben we een paar feestjes, op uitnodiging van vrienden en kennissen. Erg leuk om dit soort uitnodigingen te krijgen, als een soort hart onder de riem, zeg maar. Ik had me wel verheugd op de landbouwtentoonstelling hier in Opmeer, maar dat zit er niet in denk ik. Daar zijn de beentjes nog niet goed genoeg voor. Jammer dan, je kunt niet alles hebben toch? Volgend jaar maar weer.

Co