Co is een held!


2 Jaar
8 mei 2013, 14:59
Filed under: Uncategorized

Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik met de ambulance met spoed afgevoerd werd, om daarna 9 weken in de IC, 3 en een halve week op de afdeling interne geneeskunde en een half jaar (- 1 dag) in een revalidatiecentrum te verblijven. Ik kan me voorstellen dat iemand, die ik lang niet gezien of gesproken heb, zich afvraagt hoe het nu eigenlijk met me gaat. Nou, er gaat veel goed, maar niet alles natuurlijk. Na de uitval van mijn lichamelijke functies is er nog steeds sprake van langzaam herstel. Vooral daar waar het herstel redelijk snel was (schouders en heupen) is er sprake van een redelijke hoeveelheid kracht. Hoe verder van mijn lichaam, hoe minder goed armen en benen functioneren. Mijn vingers krijgen heel langzaam meer functie, maar de kracht in mijn handen is op dit moment miniem, maar neemt wel toe. In mijn enkels heb ik nog niet de kracht om mijn voeten omhoog te bewegen. Mijn tenen vallen tijdens het lopen naar beneden (dat heet omgekeerde afwikkeling) zodat ik tijdens het lopen mijn voeten hoog moet optillen. Dat ziet er een beetje vreemd uit, maar dat mag de pret niet drukken, want ik kan mezelf goed redden zo en dat is het belangrijkste. De revalidatiearts vindt dat ik nu hulpmiddelen voor mijn enkels moet gaan gebruiken. Ik ben nu even aan het kijken wat de goedkoopste oplossing is. Wanneer ik de aanpassingen aan mijn schoenen heb zal het lopen waarschijnlijk makkelijker gaan en dus minder energie kosten. Dan wordt wandelen misschien weer eens mogelijk. We zullen zien. De mooiste vooruitgang van de laatste weken is dat ik weer zelf kan douchen. Ik dacht daar al even aan maar stelde het nog steeds uit. Vorige week liet de wijkverpleging het hopeloos afweten (ze zijn om onduidelijke redenen 3 dagen niet geweest) en daar was dan het moment. Nu of nooit, dacht ik, ben in de badkamer gaan prutsen en het douchen en afdrogen ging eigenlijk best makkelijk. Dat was dus voor herhaling vatbaar en afgelopen zondag heb ik dus gewoon gedouched (op zondag komt er nooit wijkverpleging), gewoon omdat het kon. Geweldig vond ik dat. Er moet wel vermeld worden, dat het qua planning, de afgelopen 2 weken een zootje was bij de wijkverpleging, maar dat het ook al maandenlang uitstekend verloopt. Misschien is plannen wel héél moeilijk, zo met die feestdagen ertussen. Maar het leven gaat gewoon door met al z’n ups en downs, en ik geniet van elke dag. Vooral de zin en energie om iets te doen is weer duidelijk aanwezig en ik leg me inmiddels toe aan het maaien van het grasveldje (5 m² 😉 ) en het schoffelen van de tuin. Dat naast het stofzuigen wat ik iedere week nog steeds 1 of 2 keer deed. Maar het allerleukste vind ik toch wel het creëren van websites. Dat vond ik altijd al een interessant iets, maar om dat onder de knie te krijgen moet je er erg veel tijd in steken. Die tijd heb ik nu en ik ben inmiddels aan m’n derde website bezig, om die te ontwikkelen en ik moet zeggen dat ik dit werk al aardig onder de knie krijg. Het zou prachtig zijn als ik daar in de nabije toekomst een stukje inkomen uit zou kunnen halen. Lichamelijk werken gaat echt nog niet, maar als ik zo af en toe een website kan bouwen, zou dat heel mooi zijn. Er is hier en daar wel interesse, dus wie weet. Zo zal ik ook enkele websites onderhouden voor verenigingen en stichtingen uit de gemeente, maar dat schiet nog niet op. Ik moest allerlei taken gaan uitvoeren, maar het vervolg op sommige gesprekken laat toch al maanden op zich wachten. Maar (semi) overheid gaat altijd langzaam, en dat is wel jammer want ik zit eigenlijk te wachten op dit soort klusjes. Het is prettig om iets nuttigs om handen te hebben en op het sociale vlak vind ik dat toch ook wel belangrijk. Maar ja, wachten heb ik wel goed geoefend de afgelopen 2 jaar, dus dit gaat vast ook goedkomen. Wat ook wel bijzonder of gek of raar is, is dat wanneer ik met mensen praat over hoe slecht ik was toen ik heel ziek was, ik dat soms eigenlijk niet meer wil weten. Ik heb een beetje zoiets van ‘geweest is geweest’, laat maar lekker rusten die ellende. Er blijkbaar genoeg over gepraat, naar mijn zin. Dat weten we nu wel. Maar ja, het hoort er bij, denk ik dan maar en soms moet er toch even over gepraat worden, gewoon omdat iemand dat wil of omdat je voor het zien van mijn vooruitgang toch moet weten waar je vandaan komt. Maar het allerliefst moet het vizier op vooruit, want daar wil ik heen. Mezelf en mijn gezin te kunnen verzorgen, werken, sporten, plezier maken en al dat soort dingen komen heel langzaam dichterbij. Dat is natuurlijk mijn doel.

Groetjes van Co

Advertenties