Co is een held!


3 Jaar
8 mei 2014, 14:42
Filed under: Uncategorized | Tags: , , ,

Het zal waarschijnlijk altijd een bijzondere dag blijven voor ons, de 8e Mei. Het is vandaag alweer 3 jaar geleden dat ik met gezwinde spoed afgevoerd werd naar het ziekenhuis, het begin van weken onzekerheid voor mijn gezin, familie en vrienden. Het heeft ons toch nog weer bezig gehouden deze week. Rosanne zei gisteren al iets in de strekking van: “Morgen is het 8 Mei, laten we er een feest van maken en het leven vieren.” Gerdine schreef vandaag op Facebook: “De eerste stukjes op de weblog van Co. Ik zit maar even terug te lezen. Vandaag is het 3 jaar geleden. Het grijpt me weer naar de keel. Het heeft zijn sporen wel nagelaten. Een dag om weer even bij stil te staan. Niets is vanzelfsprekend. Je leven kan in een vingerknip kompleet op zijn kop staan,” met de verwijzing naar het eerste verhaal op deze blog. (https://coiseenheld.wordpress.com/2011/05/page/3/) En in mijn geval schrijf ik dan maar weer eens op deze weblog. Feit is wel dat we een compleet ander leven hebben dan 3 jaar geleden, met onze gammele lijven, wat we dan wel zo goed mogelijk proberen te leven. Gelukkig gaat het op dit moment best goed met ons. De MS van Gerdine lijkt toch een soort van halt toegeroepen te zijn door de medicatie en zelf voel ik me ook prima, afgezien van soms wat pijn aan mijn voeten, maar ook daar kun je dus aan wennen, en ook met onze kinderen gaat het best goed. Ik heb wel enkele weken iets rustiger aan gedaan. Zowel fysiek als mentaal was ik doodop. Overmatige lichamelijke inspanningen en een periode van stress gingen me opbreken en ik heb toen besloten om eens een week of 2 niet te gaan fitnessen en sporten. Fitness en sport is een belangrijk deel van mijn revalidatie en revalideren zie ik als werk. Soms ben je moe van al dat werken, van jezelf steeds weer opladen en dan kunnen een paar weekjes rust wonderen doen. Die rust heeft me goed gedaan en na mijn ‘vakantie’ kon ik er weer met frisse moed tegenaan. Ik ben wel weer in een nieuw mentaal gevecht terecht gekomen. Een gevecht tegen een zekere doelloosheid. Ik ga me beter en sterker voelen en daarbij hoort dan blijkbaar dat je de tijd die je hebt, en ik zit best ruim in mijn tijd, graag zinvol wilt besteden, en dat is niet eenvoudig, mede doordat ik lichamelijk nog niet veel kan.  Ik heb gelukkig wel enkele klusjes (Er wordt o.a. weer regelmatig gewerkt met mijn bedrijf CSD Dienstverlening), maar dat beslaat geen uren op een dag en de dingen die ik buiten de deur kan doen zijn er ook, maar dan mondjesmaat. Mijn definitieve herstel gaat zeker nog een aantal jaren duren, maar ik ben er niet de man naar om te zeggen dat het  mijn  tijd wel duurt. Kom maar op dus met die computer-, internet- en bestuur-klussen, want dat kan ik namelijk wel en dan kan ik me ook weer eens wat vaker nuttig voelen. Elke nieuwe uitdaging is er één. Maar goed, zoals Rosanne al opperde, het is een klein beetje feest vandaag, want we zijn hier allemaal blij dat ik nog een zeer acceptabel leven leidt. Misschien drinken we wel een borrel samen vanavond. Proost!

Advertenties