Co is een held!


En het is weer 8 mei
8 mei 2016, 13:12
Filed under: Uncategorized

5 Jaar geleden was de 8e mei ook een zondag en dus ook moederdag. Op die dag, 5 jaar terug, ben ik afgevoerd met de ambulance, moederdag latend voor wat het is en met de welbekende gevolgen. Volgens mij heeft mijn moeder haar cadeautje toen een half jaar later nog gekregen. Waar blijft de tijd? Maar goed, ik leef nog en daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor. Ik geniet namelijk van het leven en probeer er op mijn manier het maximale uit te halen. Deze week hadden Gerdine en ik het weer even over die heftige periode uit ons leven en we hadden allebei wel zoiets van; We zijn er wel klaar mee. We gaan dit gebeuren nooit kwijtraken, maar denken dat we het toch goed verwerkt hebben en dat voelt goed. De focus moet op de toekomst en dat lukt.

Hoe gaat het nu met me? Nou,  best wel goed. Het leven met onwillige handen en voeten gaat me goed af en voor mijn voeten zit ik inmiddels in een traject om orthopedisch schoeisel aan mijn voeten te krijgen, compleet met (allerlei kleuren) gips aan mijn linkervoet. Daar kijk ik naar uit, want ik ga er van uit dat lopen me dan een stuk makkelijker af gaat, zodat het minder energie kost. De energie die ik nodig heb om mijn langzaam drukker wordende leven vol te kunnen houden. Heel langzaam komt er meer werk naar me toe en daar worden we bij ons gelukkig van. Het leven normaliseert weer een beetje en financieel kunnen we het ook wel gebruiken. Ik ben weer regelmatig met de auto op pad naar allerlei verschillende werkzaamheden. Bestuurswerk, schrijven, gastcolleges, werken als vertegenwoordiger en ondersteuner van verschillende organisaties, en dat naast het vrijwilligerswerk, webdesign en ander internetwerk wat ik al deed. Het past precies op dit moment. Ik heb namelijk nog steeds mijn rust hard nodig, dus ik moet niet te hard van stapel lopen. Nog regelmatig ben ik volledig uitgeblust na een paar drukkere dagen. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik nog steeds de gevolgen ondervindt van de kunstmatige coma waar ik wekenlang in heb gelegen. Dat noemen ze PICS (Post Intensive Care Syndroom) en dat houdt onder andere in dat je nog jarenlang vermoeidheidsklachten kunt hebben. Ik zeg erbij, het zou kunnen, want niemand die dat zeker weet, maar in mijn optiek klinkt het logisch.

Mijn nieuwe leven is dus in opbouw en dat gaat de goede kant op. Ik voel me prima en maak me voor mezelf weinig zorgen over de toekomst. Over mijn vrouw en kinderen heb ik wel de nodige zorgen. Met de MS van Gerdine weet je het nooit, het slaat zomaar weer eens toe. De  onzekerheid van deze aandoening zorgt ervoor dat je zoveel mogelijk met de dag leeft en dat is soms wel eens onpraktisch, terwijl het reëel is om rekening te houden met plotselinge kenteringen in ons leven. De praktijk wijst ook uit dat het leven voor onze drie prachtige kinderen, ook na 5 jaar nog regelmatig lastig is door al het gebeuren. Toch zegt de optimist in mij dat wanneer we de tijd krijgen het allemaal binnen afzienbare tijd beter wordt.

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Het gekleurde gips voor orthopedisch schoeisel hoef je niet oranje te laten kleuren Co, misschien in zwart geel rood, voor de komende kampioenschappen? Ga lekker door met waar je mee bezig bent, dan kom je d’r wel. Groetjes.

Reactie door Vincent Smit




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: