Co is een held!


Wijkzorg
4 oktober 2018, 19:46
Filed under: Uncategorized

We zijn nu ruim 7 jaar onderweg, na die zwarte dag in mei 2011. Dan denk je dat je het leven aardig op de rit gekregen, loop je bijna ongemerkt weer tegen een mijlpaaltje op. Sinds de dag dat ik voor het eerst weer eens thuis sliep komt hier wijkverpleging over de vloer. In het begin iedere dag, later niet meerĀ  op zondag, daarna ook niet meer op zaterdag, dan via 2 dagen in de week nar 1 dag in de week.

Vooral in het begin hadden we de dames hard nodig. Wassen, douchen, wonden verzorgen en uit bed helpen in de rolstoel. Dan waren ze wel even bezig. Langzamerhand werd ik zelfstandiger en van totale hulp kwam de wijkzorg op het laatst alleen nog voor de wondzorg, of eigenlijk wondcontrole. De laatste wond aan mijn voet gaat naar omstandigheden best goed. Het wordt steeds kleiner en Gerdine heeft goed kijk op de wond, zodat we denken dat we eens in de 3 weken met een bezoek van de wondverpleegkundige wel toe kunnen.

Het zijn toch enerverende jaren geweest met al die mensen over de vloer. Het eerste zorgbedrijf paste niet bij me en na een klein incident ben ik overgestapt naar Omring. Dat was een goeie zet. Er kwamen louter dames binnen met een Westfriese inslag en dat past bij mij. De verpleegkundigen kenden ons en wij hen en met verschillende dames hebben we een goede band opgebouwd. Mensen die de gezinssituatie kenden en de problemen die we ondervonden. We konden ons verhaal kwijt aan mensen die ons begrepen, en dat was waardevol.

Het ging prima met al die vertrouwde gezichten. Toch zag je het personeelsverloop door de jaren heen aankomen. Op een gegeven moment heb je geen zin meer in de nieuwe gezichten die binnenlopen en toen mijn EVV’er Ria met pensioen ging hebben we de knoop doorgehakt. Geen wijkzorg meer en dat is toch een dingetje, als je er over nadenkt. Er wordt een hoofdstuk in je leven afgesloten. Maar niets dan plezierige herinneringen aan die lieve vrouwen, waar ik soms lief en leed mee heb gedeeld. Mee gelachen heb en soms gehuild. Ik ben blij dat ze niet meer hoeven te komen na al die jaren, maar ik ga hun bezoekjes zeker missen want er zijn er een paar die ik in mijn hart gesloten heb.

Advertenties