Co is een held!


Stuk
7 februari 2019, 19:47
Filed under: Uncategorized

Deze weken wordt er een vierdelige serie uitgezonden door de VPRO. De reportage heet ‘Stuk’ en speelt zich af in Heliomare op de afdeling waar ik 7 jaar geleden een half jaar moest verblijven. Vandaag ben ik precies 7 jaar geleden definitief thuisgekomen (Dit vieren we met een door Gerdine gebakken stuk appeltaart), maar als ik naar de beelden kijk is er weinig veranderd. Ik zie veel herkenbare dingen. Niet alleen aan de omgeving, de artsen en verpleegsters en de kamers maar vooral ook aan alle narigheid die je daar ziet. Ik heb altijd gezegd dat je in Heliomare het neusje van de zalm aan medische narigheid vindt. Dat zie je in het programma prima terug.

Een van de meest opvallende dingen die mij persoonlijk op valt is de strijdlust en de wil om er het beste van te maken. Voor het gros van mijn Heliomare-maatjes uit die tijd gold dat ook. Verder moeten, maar vooral ook verder willen, zo goed en zo kwaad als het ging. Daarbij zag je ook veel mensen stapjes vooruit maken, maar uiteindelijk zag je niemand in blakende vorm aan het eind van de revalidatieperiode, het revalidatiecentrum huppelend verlaten. Toch is het een hele goede plek waar fantastische mensen werken. Het is een periode geweest, waarvan ik zeg dat ik eigenlijk niet had willen meemaken, maar ik had het ook  niet willen missen. Ik heb daar een enorme brok levenservaring opgedaan, tegen wil en dank. Een ervaring waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben.

In de serie spreekt de Amerikaan Paul me het meeste aan. Net als ik zit hij daar door eenvoudige domme pech. Net als hij was ik, vooral de eerste maanden volledig afhankelijk van alles om me heen. En net als bij ons krijgt zijn vrouw een slechte diagnose van de artsen, terwijl hij niet thuis kan zijn voor de nodige steun. De vrouw van Paul heeft borstkanker en Gerdine kreeg de diagnose MS terwijl ik nog in Heliomare verbleef. Net als wij destijds, kregen zij in korte tijd de volle laag. Ook Paul heeft jong volwassen kinderen en als ik kijk hoe het mijn kinderen vergaan is nadat wij ziek werden, hou ik mijn hart vast voor de kinderen van Paul. Narigheid is duidelijk van alle tijden.

Hier in Opmeer gaat het redelijk. Zeker met mij en onze kinderen. Met Gerdine blijft het kwakkelen, maar dat hoort nou eenmaal bij MS. De ene dag is beter dan de andere. Bij mij is vooral energie een probleem, maar met af en toe een paar minder actieve dagen lukt het me om mijn opdrachten en andere bezigheden te volbrengen. Laatst kreeg ik de vraag voorgeschoteld:  Wat is voor jou het belangrijkste? Het antwoord kon ik direct geven: Mijn gezin, familie en goede vrienden samen met interessante dingen om te doen. Dat heb ik allemaal, dus kun je me gerust als een tevreden en gelukkig mens bestempelen.

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Co, je verhaal grijpt best aan…. en dat heb je mooi zeit. Groet Cees Stins

Reactie door Cees Stins.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: