Co is een held!


Herstart
18 november 2014, 14:59
Filed under: Uncategorized

Mijn leven krijgt langzaam de nieuwe vorm, zoals die de komende jaren zal zijn. In de strijd tegen een zekere doelloosheid ben ik in het vrijwilligersgebeuren gedoken en dat gaat zo voortvarend dat ik nu wel even moet nadenken, voordat ik aan een nieuwe klus begin. Men weet je toch snel te vinden, wanneer eenmaal duidelijk is dat je wel in bent voor het goede doel, en om de organisatie niet teleur te stellen, moet je ook wel op tijd je klusje kunnen doen, want anders ben je alleen maar tot last. Maar goed, inmiddels zit ik in enkele besturen en beheer en ontwerp ik de nodige websites, ik schrijf veel, terwijl er voor mijn bedrijf CSD ook regelmatig iets te doen is. Afgezien van hier en daar wat piek drukte, kan ik het allemaal prima aan en heb ik mijn werk redelijk op tijd klaar.

Mijn herstel is nog steeds aan de gang. Het gaat dermate langzaam, dat ik er voorlopig van uit ga dat ik zo rond 2020 weer in staat ben om me redelijk vlekkeloos te kunnen bewegen. Ik kan me tegenwoordig goed redden en het laatste half jaar heb ik toch ook weer de nodige vooruitgang geboekt. Ik fiets weer op mijn ‘gewone’ herenfiets, omdat ik mijn been weer over dat zadel kan slingeren. Dat fietst toch beter dan op dat kleine fietsje waar ik hiervoor op fietste. Vooral de grotere afstanden worden zo interessanter  en door de mooie zomer ben ik al regelmatig naar de terugkerende controles in het ziekenhuis in Hoorn gefietst. Toch een kilometertje of 13 en weer 13 terug, maar zonder problemen en je bent van niemand afhankelijk. Ook is zittend douchen verleden tijd en autorijden is na de winter misschien ook weer mogelijk. De vooruitgang blijft dus, al is het mondjesmaat.

Wat me op dit ogenblik het meeste bezighoudt is het uitgeven van een boek over de tijd dat ik ziek was en het herstel daarna. Om het hele gebeuren te helpen verwerken ben ik op een dag begonnen met het opschrijven van wat er allemaal gebeurt is. Dat werd een soort reconstructie en uiteindelijk werd het verhaal zo lang, dat er wel een boek van gemaakt kan worden. Dat gaat dus gebeuren. Het redigeren is inmiddels gebeurd en een plek voor een echte officiële presentatie is ook geregeld. Nu eerst vorm geven, een pakkende titel bedenken en een mooie omslag ontwerpen en dan kan het boek in Januari of Februari 2015 gepresenteerd worden. Hierover volgt op deze weblog en via de (sociale) media nog wel de nodige informatie voor de geïnteresseerden.

De belangrijkste boodschap is eigenlijk dat ik, ondanks mijn handicaps, best een leuk leven leid. Ik zit prima in mijn vel en ik kan redelijk omgaan met het gebrek aan lichamelijke energie. Ik doe regelmatig leuke dingen en ontmoet hierdoor ook  weer meer mensen. Mensen die ik al kende en mensen die ik nooit eerder heb ontmoet. Het gaat weer een beetje als jaren geleden. Het lijkt op een herstart, maar dan met andere activiteiten en dat is juist leuk, want ik heb altijd de drang gehad om mezelf te ontwikkelen. Feit is wel, dat ik verschillende dingen niet had gedaan als ik niet ziek geworden was. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel.

Advertenties


3 Jaar
8 mei 2014, 14:42
Filed under: Uncategorized | Tags: , , ,

Het zal waarschijnlijk altijd een bijzondere dag blijven voor ons, de 8e Mei. Het is vandaag alweer 3 jaar geleden dat ik met gezwinde spoed afgevoerd werd naar het ziekenhuis, het begin van weken onzekerheid voor mijn gezin, familie en vrienden. Het heeft ons toch nog weer bezig gehouden deze week. Rosanne zei gisteren al iets in de strekking van: “Morgen is het 8 Mei, laten we er een feest van maken en het leven vieren.” Gerdine schreef vandaag op Facebook: “De eerste stukjes op de weblog van Co. Ik zit maar even terug te lezen. Vandaag is het 3 jaar geleden. Het grijpt me weer naar de keel. Het heeft zijn sporen wel nagelaten. Een dag om weer even bij stil te staan. Niets is vanzelfsprekend. Je leven kan in een vingerknip kompleet op zijn kop staan,” met de verwijzing naar het eerste verhaal op deze blog. (https://coiseenheld.wordpress.com/2011/05/page/3/) En in mijn geval schrijf ik dan maar weer eens op deze weblog. Feit is wel dat we een compleet ander leven hebben dan 3 jaar geleden, met onze gammele lijven, wat we dan wel zo goed mogelijk proberen te leven. Gelukkig gaat het op dit moment best goed met ons. De MS van Gerdine lijkt toch een soort van halt toegeroepen te zijn door de medicatie en zelf voel ik me ook prima, afgezien van soms wat pijn aan mijn voeten, maar ook daar kun je dus aan wennen, en ook met onze kinderen gaat het best goed. Ik heb wel enkele weken iets rustiger aan gedaan. Zowel fysiek als mentaal was ik doodop. Overmatige lichamelijke inspanningen en een periode van stress gingen me opbreken en ik heb toen besloten om eens een week of 2 niet te gaan fitnessen en sporten. Fitness en sport is een belangrijk deel van mijn revalidatie en revalideren zie ik als werk. Soms ben je moe van al dat werken, van jezelf steeds weer opladen en dan kunnen een paar weekjes rust wonderen doen. Die rust heeft me goed gedaan en na mijn ‘vakantie’ kon ik er weer met frisse moed tegenaan. Ik ben wel weer in een nieuw mentaal gevecht terecht gekomen. Een gevecht tegen een zekere doelloosheid. Ik ga me beter en sterker voelen en daarbij hoort dan blijkbaar dat je de tijd die je hebt, en ik zit best ruim in mijn tijd, graag zinvol wilt besteden, en dat is niet eenvoudig, mede doordat ik lichamelijk nog niet veel kan.  Ik heb gelukkig wel enkele klusjes (Er wordt o.a. weer regelmatig gewerkt met mijn bedrijf CSD Dienstverlening), maar dat beslaat geen uren op een dag en de dingen die ik buiten de deur kan doen zijn er ook, maar dan mondjesmaat. Mijn definitieve herstel gaat zeker nog een aantal jaren duren, maar ik ben er niet de man naar om te zeggen dat het  mijn  tijd wel duurt. Kom maar op dus met die computer-, internet- en bestuur-klussen, want dat kan ik namelijk wel en dan kan ik me ook weer eens wat vaker nuttig voelen. Elke nieuwe uitdaging is er één. Maar goed, zoals Rosanne al opperde, het is een klein beetje feest vandaag, want we zijn hier allemaal blij dat ik nog een zeer acceptabel leven leidt. Misschien drinken we wel een borrel samen vanavond. Proost!



Déjà vu in Hoorn
27 maart 2014, 19:43
Filed under: Uncategorized

Ongeveer 2 en een half jaar terug was ik, tijdens mijn ziekenhuisleven, voor de 2e keer terug vanuit het AMC in Amsterdam in het WFG in Hoorn. Daar heb ik toen 3 en een halve week op de afdeling interne geneeskunde vertoeft. Daar werd ik bezocht door de IC arts die op de beruchte avond, 8 mei 2011 dienst had in het IC in Hoorn. Op de afdeling intern vroeg ze toen aan me, wanneer het weer een stuk beter ging, of ik dan eens wilde komen praten. Een soort van evaluatie, noemde ze het. Die afspraak ben ik vandaag nagekomen en ik moet zeggen, het was een bijzonder aangename ontmoeting met de vrouw, waarvan ik denk dat ze indertijd mijn leven heeft gered. Gerdine en Rosanne waren ook mee en we hebben gewoon een uur zitten vertellen, vragen te stellen en te beantwoorden, met z’n vieren. Voor alle partijen was het een bevredigend gesprek. Ik vond het mooi dat er stilgestaan werd bij de stress situatie waar mijn gezin toen zo onverwacht in is beland. Die zorg van de naasten van een ernstig zieke patiënt blijkt een actueel discussie onderwerp te zijn in de ziekenhuizen in het land en gesprekken als deze moeten die zorg helpen verbeteren. Je hoort nog eens wat, tijdens dit soort gesprekken en ik heb me laten vertellen dat de patiënt Co Schipper die dagen een gevalletje apart was. We kregen te horen dat ik nog steeds herinnerd werd op de IC in Hoorn. Wetenschappelijk heb ik mijn waarde bewezen, want door mijn ziektebeeld is er, eenvoudig gezegd, een ander beeld ontstaan van dit soort ziektebeelden en hebben de artsen andere mensen beter en sneller kunnen genezen/helpen. Vraag me niet om het hier uit te leggen, want het is een nogal technisch verhaal, maar ik vind het dan toch wel erg mooi dat anderen door mijn ziekte beter geholpen kunnen worden. Dan heeft al die ellende dan toch nog enige zin gehad. Het was een mooie middag. Ook kan ik vertellen dat het nog steeds vooruit gaat met het lijf. Groot winstpunt is dat ik de laatste weken rechtop de trappen op en af loop en niet meer op handen en voeten, zodat het trapje die als steuntje diende op de overloop ook weer gewoon terug naar de schuur kon. Toch weer een memorabel moment van vooruitgang. Het leven loopt lekker door, maar in sociaal opzicht kom ik bijvoorbeeld als vrijwilliger, toch moeizaam aan de bak en dat frustreert wel eens, want het zou zomaar te maken kunnen hebben met mijn handicaps, maar dat is moeilijk te zeggen, helaas. Toch ben ik vandaag heel tevreden, want na een goed gesprek, vanmiddag, ben ik nog even herinneringen aan het ophalen geweest op (mijn) kamer 7 op de IC in Hoorn en dat was een ware déjà vu.



Topsport
3 januari 2014, 19:56
Filed under: Uncategorized

Het is weer een nieuw jaar en het wordt weer tijd om deze weblog eens te updaten. Om te beginnen wil ik iedereen een prachtig, goed, gelukkig en vooral gezond 2014 toewensen. Gezondheid is een groot goed hebben we in dit gezin wel ondervonden. We leven hier ons leventje zo goed en zo kwaad als het kan en met mij gaat het gelukkig eigenlijk best goed. De (langzame) vooruitgang is nog steeds daar en, niet onbelangrijk, ik voel me best goed. Ik krijg heel langzaam weer controle over spieren in handen en benen waarvan ik me al een tijdje niet bewust was dat ik ze had. Spierpijn in spieren, waar ik het voor mijn gevoel al 1000 jaar geen spierpijn heb gehad en gevoel in spieren en huid dat steeds meer opschuift. Heerlijk vind ik dat en het geeft me toch weer een boost om toch vooral door te gaan met revalideren. Met mijn rechterhand kan ik steeds meer. Dit blijft wel beperkt omdat ik mijn vingers nog steeds niet op de normale manier kan bewegen, maar er komt wel iets meer kracht in die vingers. Zo kan ik met duim en wijsvinger wel een tube tandpasta vasthouden, maar ik kan er met mijn vingers (en duim) nog geen pasta uitknijpen. Tijdens een weekje vakantie hebben we veel spelletjes gedaan, zoals Keezen en Kolonisten van Catan. Dat is echte therapie hoor voor mijn slappe vingertjes. Dobbelstenen pakken,  en wat dacht je van die kleine pionnetjes? Het mooie is dat je onbewust ontzettend veel oefent met de beweeglijkheid van je vingers, maar dat de frustraties die hiermee gepaard gaan worden teniet gedaan door het plezier van het spel. Alleen maar voordelen dus. Inmiddels ben ik officieel ESBL (ziekenhuisbacterie) vrij verklaart en ik heb nu alleen aan mijn rechterhiel nog een wond. Mijn linkervoet is sinds kort helemaal dicht. Dat werd wel eens tijd na ruim 2 jaar. Mijn enkels boeken ook vooruitgang, zij het in mindere mate. Revalidatie technisch zie ik vooralsnog af van aangepast schoeisel, gewoon omdat dat altijd nog kan als ik uitgerevalideert ben. Het lopen moet dan voorlopig maar wat meer energie kosten. Het is nu eenmaal zo. Met lopen ben ik toch wel behoorlijk vooruit gegaan de laatste weken en, zeker als ik op een harde en vlakke ondergrond loop, kan ik al aardige afstanden in een redelijk tempo lopen. Dan moet je denken aan zo’n 3,5 tot 4 km per uur en 2 tot 3 kilometer in afstand. Aankomend voorjaar ga ik met Gerdine maar weer eens grotere stukken wandelen. Dat kan alleen maar goed zijn voor ons. Voorlopig blijft een normaal leven leiden toch dagelijks topsport voor mij. Daar hoort ook het verleggen van grenzen bij en dat gaat gebeuren ook, want ik heb nog steeds in mijn hoofd dat dit lijf voor 99% kan herstellen. Dat gaat nog enkele jaren duren, maar dan moet ik deze tijd maar als topsporter doorgaan.



Langzamer vooruit
11 augustus 2013, 15:56
Filed under: Uncategorized

Zo’n 3 maanden geleden heb ik voor het laatst iets geschreven op deze blog. Dat komt vooral, omdat mijn herstel erg langzaam gaat. Er is gewoon niet zoveel te melden de laatste tijd. Het gaat met mij echt wel vooruit, maar wat, daar kan ik niet altijd precies de vinger op leggen. De laatste weken lijkt vooral mijn rechterenkel aan kracht te winnen. Dat maakt dat ik meer balans in mijn (zwakste) rechterbeen krijg en dat lopen dus ook weer iets beter gaat. Door omstandigheden zijn m’n benen de afgelopen week nogal op de proef gesteld, maar zo aan het eind van deze week is de vermoeidheid van de benen minder dan ik verwacht had. Een meevaller dus. Ik heb veel op gras gelopen en ook door een stukje zand en dat ging redelijk tot goed. Wel opletten blijven natuurlijk bij die oneffen ondergrond, maar het viel me mee hoe het ging. Het gevoel in de voeten schuift ook langzaam op, waardoor ik wel meer pijn heb van de wonden aan mijn voeten. Dat is dan vooral wanneer de wondverpleegkundige weer eens aan het eelt wegsnijden is geweest. De wonden aan mijn voeten genezen ook langzaam en met een beetje geluk zijn die voor de winter dicht en dan zou ik geen wijkverpleging meer nodig hebben. Dat zou toch een mooie stap in de goede richting zijn. Ik heb dus regelmatig pijn aan mijn voeten, maar dat komt ook doordat het gevoel verstoord terugkomt en dat verstoorde gevoel geeft ook een verstoord sein door naar mijn lichaam, in de vorm van pijn aan de voeten dus. Gelukkig is dat niet iedere dag zo. Verder gaat het met de handen, en dan met name de duim aan de rechterhand, goed vooruit. Ik krijg daar zowaar weer wat meer mogelijkheden mee. Denk niet dat ik alles weer kan hoor. Je moet dan denken aan kleine of platte objecten van tafel of van de vloer oppakken. Dat lukt tegenwoordig weer regelmatig en dat is erg prettig. Maar wat misschien wel het belangrijkste is, dat ik me goed voel, zowel mentaal als fysiek. Ik verveel me geen moment en ben met allerlei leuke dingen bezig, naast mijn (zelf opgelegde) verplichting om 3 maal per week naar de fitness te gaan, mijn huishoudelijke taken en mijn bezoekjes aan de fysiotherapeut, terwijl de zelfredzaamheid toeneemt. Ik ben druk met webdesign en over een paar maanden komt mijn kinderboek op de markt, en rond die tijd heb ik daardoor ook nog wel wat bezigheden i.v.m. promotie activiteiten. Genoeg te doen dus voorlopig. Dat is maar goed ook, want lichamelijk werk is de eerste tijd nog niet aan de orde.

Wordt vervolgd.

Groetjes,

Co



2 Jaar
8 mei 2013, 14:59
Filed under: Uncategorized

Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik met de ambulance met spoed afgevoerd werd, om daarna 9 weken in de IC, 3 en een halve week op de afdeling interne geneeskunde en een half jaar (- 1 dag) in een revalidatiecentrum te verblijven. Ik kan me voorstellen dat iemand, die ik lang niet gezien of gesproken heb, zich afvraagt hoe het nu eigenlijk met me gaat. Nou, er gaat veel goed, maar niet alles natuurlijk. Na de uitval van mijn lichamelijke functies is er nog steeds sprake van langzaam herstel. Vooral daar waar het herstel redelijk snel was (schouders en heupen) is er sprake van een redelijke hoeveelheid kracht. Hoe verder van mijn lichaam, hoe minder goed armen en benen functioneren. Mijn vingers krijgen heel langzaam meer functie, maar de kracht in mijn handen is op dit moment miniem, maar neemt wel toe. In mijn enkels heb ik nog niet de kracht om mijn voeten omhoog te bewegen. Mijn tenen vallen tijdens het lopen naar beneden (dat heet omgekeerde afwikkeling) zodat ik tijdens het lopen mijn voeten hoog moet optillen. Dat ziet er een beetje vreemd uit, maar dat mag de pret niet drukken, want ik kan mezelf goed redden zo en dat is het belangrijkste. De revalidatiearts vindt dat ik nu hulpmiddelen voor mijn enkels moet gaan gebruiken. Ik ben nu even aan het kijken wat de goedkoopste oplossing is. Wanneer ik de aanpassingen aan mijn schoenen heb zal het lopen waarschijnlijk makkelijker gaan en dus minder energie kosten. Dan wordt wandelen misschien weer eens mogelijk. We zullen zien. De mooiste vooruitgang van de laatste weken is dat ik weer zelf kan douchen. Ik dacht daar al even aan maar stelde het nog steeds uit. Vorige week liet de wijkverpleging het hopeloos afweten (ze zijn om onduidelijke redenen 3 dagen niet geweest) en daar was dan het moment. Nu of nooit, dacht ik, ben in de badkamer gaan prutsen en het douchen en afdrogen ging eigenlijk best makkelijk. Dat was dus voor herhaling vatbaar en afgelopen zondag heb ik dus gewoon gedouched (op zondag komt er nooit wijkverpleging), gewoon omdat het kon. Geweldig vond ik dat. Er moet wel vermeld worden, dat het qua planning, de afgelopen 2 weken een zootje was bij de wijkverpleging, maar dat het ook al maandenlang uitstekend verloopt. Misschien is plannen wel héél moeilijk, zo met die feestdagen ertussen. Maar het leven gaat gewoon door met al z’n ups en downs, en ik geniet van elke dag. Vooral de zin en energie om iets te doen is weer duidelijk aanwezig en ik leg me inmiddels toe aan het maaien van het grasveldje (5 m² 😉 ) en het schoffelen van de tuin. Dat naast het stofzuigen wat ik iedere week nog steeds 1 of 2 keer deed. Maar het allerleukste vind ik toch wel het creëren van websites. Dat vond ik altijd al een interessant iets, maar om dat onder de knie te krijgen moet je er erg veel tijd in steken. Die tijd heb ik nu en ik ben inmiddels aan m’n derde website bezig, om die te ontwikkelen en ik moet zeggen dat ik dit werk al aardig onder de knie krijg. Het zou prachtig zijn als ik daar in de nabije toekomst een stukje inkomen uit zou kunnen halen. Lichamelijk werken gaat echt nog niet, maar als ik zo af en toe een website kan bouwen, zou dat heel mooi zijn. Er is hier en daar wel interesse, dus wie weet. Zo zal ik ook enkele websites onderhouden voor verenigingen en stichtingen uit de gemeente, maar dat schiet nog niet op. Ik moest allerlei taken gaan uitvoeren, maar het vervolg op sommige gesprekken laat toch al maanden op zich wachten. Maar (semi) overheid gaat altijd langzaam, en dat is wel jammer want ik zit eigenlijk te wachten op dit soort klusjes. Het is prettig om iets nuttigs om handen te hebben en op het sociale vlak vind ik dat toch ook wel belangrijk. Maar ja, wachten heb ik wel goed geoefend de afgelopen 2 jaar, dus dit gaat vast ook goedkomen. Wat ook wel bijzonder of gek of raar is, is dat wanneer ik met mensen praat over hoe slecht ik was toen ik heel ziek was, ik dat soms eigenlijk niet meer wil weten. Ik heb een beetje zoiets van ‘geweest is geweest’, laat maar lekker rusten die ellende. Er blijkbaar genoeg over gepraat, naar mijn zin. Dat weten we nu wel. Maar ja, het hoort er bij, denk ik dan maar en soms moet er toch even over gepraat worden, gewoon omdat iemand dat wil of omdat je voor het zien van mijn vooruitgang toch moet weten waar je vandaan komt. Maar het allerliefst moet het vizier op vooruit, want daar wil ik heen. Mezelf en mijn gezin te kunnen verzorgen, werken, sporten, plezier maken en al dat soort dingen komen heel langzaam dichterbij. Dat is natuurlijk mijn doel.

Groetjes van Co



Laat het maar een wonder zijn
7 februari 2013, 13:52
Filed under: Uncategorized | Tags:

Vandaag ben ik, na 9 maanden ziekenhuis en revalidatiecentrum, een jaar geleden definitief thuis gekomen. Als de dag van gisteren weet ik nog dat ik binnengehaald werd of ik Sinterklaas was, in een winterse omgeving. Man, wat vliegt de tijd. Het was reden om eens naar vorig jaar, 7 februari 2012, terug te mijmeren. Conclusie is dat ik echt wel een stuk verder ben dan een jaar geleden, maar dat ik lang niet zover ben als ik toen dacht en hoopte. Zo heb ik, naar de toekomst kijkend tijdens mijn herstel, wel vaker de plank misgeslagen. Ik herinner me dat ik net in Heliomare lag (Begin augustus 2011) er op gokte dat ik misschien in november van dat jaar wel weer zou kunnen werken. Het is inmiddels nog een keer november geweest en werken zit er op korte termijn echt nog niet in. Nu ben ik in de loop van de tijd wel reëler gaan denken, zo van, ik zie wel waar het schip strandt. Toch blijft de toekomst lonken en omdat laboratorium BLGG, waar ik vaak voor werkte, een drukke herfst/winter 2013/2014 tegemoet gaat, heb ik samen met fysiotherapeut cq. motivator André als doel gesteld dat ik daar wellicht aan mee kan werken, al is het maar op minimale basis. Oefenen dus met lopen, lopen en nog eens lopen. Een mens moet een doel hebben. Toch? Maar het hoofd wil graag wat nuttigs doen, terwijl het lijf nog niet wil meewerken. Daarom ben ik eens gaan kijken in de plaatselijke politiek, of ik daar van nut kan zijn. Politiek bedrijven doe je met je hoofd en ik hoopte dat ik hier enig tijdverdrijf kon vinden. Ik had alleen niet ingecalculeerd dat politiek langzaam gaat en het dus nog wel even duurt voor ik hier wat kan doen. Jammer dan, ik zie wel hoe het loopt en ik verzin ook wel weer andere dingen om bezig te blijven. Uiteindelijk zal het wel zo gebeuren, dat in een periode wanneer ik het weer drukker krijg, de politiek zich ook wel zal melden met werk. Dan is het natuurlijk in één keer weer druk genoeg. Vergeet niet dat ik nog iedere dag blij ben dat ik thuis ben en iedere dag is weer een mooie dag. Vandaag vieren we een beetje een feestje. Gerdine heeft wat lekkers gebakken voor bij de koffie en vanavond drinken we wel een borrel, lijkt me zo. Onder het mom van: ‘Iedere dag is een feest!’ Het leven rommelt door in een (veel te) lage versnelling, maar ik leef! En de artsen waren er in Mei 2011, niet van overtuigd dat ik er nu nog zou zijn. Zij noemen het een wonder. Nou, laat het dan maar en wonder zijn, ik ben iedere dag nog dankbaar dat ik nog op deze planeet rondwaggel.

Co