Co is een held!


4 Jaar
8 mei 2015, 20:21
Filed under: Uncategorized

Vandaag ‘vieren’ we dat ik 4 jaar geleden niet dood gegaan ben. Een dag die ieder jaar wel weer de nodige emoties naar boven laat komen, want uiteindelijk heeft dit zoveel impact op je leven, dat je het nooit volledig kunt verwerken. We vieren dus het leven. Vanavond hebben we iets lekkers bij de thee, we drinken een borrel en Gerdine gaf me vandaag heel lief een bosje bloemen en de felicitaties met de ‘overwinning’. Het was inderdaad een, zij het nipte, overwinning op de dood en daar zijn de nodige zeges aan toegevoegd. De laatste wapenfeiten zijn auto rijden en zelf mijn sokken aantrekken. Dat kan allemaal weer en dat geeft me de nodige vrijheid terug. Niet meer vragen of iemand me hier of daar heen wil brengen en ook Gerdine heeft daar dus meer rust van.

Voor degene die me niet of nauwelijks ziet kan ik melden dat de vooruitgang nog steeds daar is, hoewel het wel steeds langzamer gaat. Maar goed, het lijf wordt wel steeds sterker met als gevolg dat ik fysieke werkzaamheden iets langer kan volhouden en mijn rechterhand wordt iets soepeler en ik krijg iets meer kracht in mijn duim en wijsvinger, wat toch weer meer mogelijkheden geeft, zoals het eenvoudiger sluiten van de rits van mijn jas. Best handig. Mijn voeten klappen nog steeds naar beneden als ik ze op til (klapvoeten), maar ook daar zit lichte verbetering in en mijn rechterenkel wordt ook sterker in de zijwaartse beweging. Ik moet gewoon genoeg geduld hebben, en als ik 5 jaar verder ben weet ik zeker dat het allemaal wel een stuk verbetert is. Vooral de discipline in het revalidatie proces handhaven dus. Voorlopig kan ik me prima vermaken met bestuurs- en vrijwilligerswerk en met het maken van websites. Het is de bedoeling om de komende maand wat energie te steken in mijn boek Op sterven na dood, zodat ik me niet hoef te vervelen. Ondanks mijn handicaps gaat het dus goed met mij. Ik voel me prima en ik heb het idee dat ik mijn leven op het moment goed op orde heb. Ik kijk zelfs stiekem wel eens uit naar nieuwe uitdagingen, ingegeven door mijn gegroeide vrijheid. Het is duidelijk dat ik weinig reden tot klagen heb.

Advertenties


Auto rijden
12 maart 2015, 13:34
Filed under: Uncategorized

Vandaag vieren we een feestje. In het kader van het herpakken van het leven heb ik vanmorgen een mooie mijlpaal behaald. Ik mag binnenkort weer auto rijden. Vanmorgen had ik een soort test met een inspecteur van het CBR en deze man vond dat ik met enkele aanpassingen uitstekend reed. Dat geeft een geweldig goed gevoel durf ik hier gerust te melden. Jammer genoeg DSC03883gaat het nog even duren voordat ik echt kan rijden, want CBR en gemeente moeten natuurlijk nog wel de nodige administratieve handelingen verrichten. Daardoor is er echter wel tijd om even rustig naar een autootje uit te kijken. Er hoeven gelukkig geen uitgebreide aanpassingen aan de auto gedaan te worden. Een stuurknop voor mijn rechterhand en dan zorgen dat ik de rest van de bediening met links kan doen. En het moet uiteraard een automaat zijn, maar dat had toch al de voorkeur voor Gerdine, dus dat is nauwelijks een aanpassing te noemen. Denk nou niet dat het allemaal vanzelf gaat, het is nogal een gedoe om dit voor elkaar te krijgen. Keuring, rijlessen en papieren rompslomp horen er allemaal bij in dit traject waar wordt vertelt dat je toch niet echt hoeft af te rijden maar uiteindelijk ben je aan kosten toch nog zo’n half rijbewijs kwijt. Jammer dan, want het is het allemaal dubbel en dwars waard. Straks weer zelfstandig rijden dus en dat geeft me een ongelooflijke vrijheid terug en de vervulling van een bijna 4 jaar durende droom.

Het boek ‘Op sterven na dood’ gaat lekker als het om verkopen gaat en we krijgen heel veel leuke reacties van degenen die het gelezen hebben. Ik hoor termen als bizar en verbijsterend en velen geven aan dat ze het in 1 ruk uitlezen en dat het lekker leest. Allemaal positief dus en binnen enkele weken ga ik het verhaal vertellen op een MBO zorgopleiding. Een echte lezing dus. Misschien kan ik later zelf wel naar zo’n lezing toe rijden, in ons eigen autootje, of misschien wel naar de vergaderingen van het waterschapbestuur. Ik sta namelijk op de lijst bij Boeren Burgers Waterbelang (Lijst 6 – nummer 6) en als ik in dat bestuur kom zou het voelen alsof ik weer een baan heb, en dat zou het verhaal voor mij helemaal compleet maken. Maar vandaag ga ik genieten van deze mijlpaal en alvast denken aan al die uitgestelde bezoekjes verderop. Let op, ik zou zomaar eens een bakkie kunnen komen doen.



Het boek is vanaf nu overal verkrijgbaar
19 februari 2015, 14:29
Filed under: Uncategorized

Cover-Op-sterven-na-dood-kleinGistermiddag hebben we het boek ‘Op sterven na dood – Het leven op zijn kop’ gepresenteerd in het Westfriesgasthuis in Hoorn. Het was een bijzondere middag met in totaal 3 sprekers. Als eerste het afdelingshoofd van de IC in Hoorn, Yolanda van Zwol, daarna mijn persoontje met de presentatie en de overhandiging van het officiële eerste exemplaar aan intensivist Dr. Annelies Tacx, en daarna nog een woordje van deze Dokter Tacx. Het is door de meeste aanwezigen als een bijzondere bijeenkomst bestempeld en ja, dat gevoel hadden wij ook. Op sterven na dood is gisteren min of meer bestempeld als vakliteratuur, met de mededeling dat iedereen die werkzaam is in de zorg dit boek zou moeten lezen om een indruk te krijgen hoe het voor een patiënt is om zich volledig te moeten over geven aan een zorgverlener. Daar ben ik dan best trots op en de eerste reacties zijn vooral positief over de inhoud. Ik heb de woorden, zeer persoonlijk, moedig, heftig en prettig leesbaar voorbij zien komen. Je begrijpt dat ik nu vooral trots ben en dat ik nieuwsgierig wat het boek in de toekomst gaat brengen.

Het is inmiddels overal te koop in Nederland. Iedere boekhandel is in staat om op titel en ISBN (9789082340501) dit boek te vinden en te bestellen. Het is uiteraard ook bij mij, de auteur te bestellen via deze link. Je kunt het boek laten bezorgen (Verzendkosten € 3,49) of zelf afhalen bij mij thuis. Het boek kost € 12,99. De meest eenvoudige manier voor mensen uit mijn omgeving is het boek kopen bij onze dorpsboekhandel The Read Shop. Daar liggen de exemplaren zo voor het grijpen.



Storing website
27 januari 2015, 19:13
Filed under: Uncategorized

Voor diegene die vruchteloos heeft geprobeerd om zich aan te melden voor de boekpresentatie kan ik zeggen dat de hoster heeft belooft dat het probleem verholpen is. Je kunt het dus nogmaals proberen. Excuses voor het ongemak.

Klik hier om je aan te melden



Boekpresentatie
26 januari 2015, 15:51
Filed under: Uncategorized

Cover-Op-sterven-na-dood-grootIn november van het afgelopen jaar schreef ik op deze weblog over het uitgeven van een boek over de periode dat ik ziek was. Dat boek heet Op sterven na dood, en het officiële eerste exemplaar ga ik presenteren op 18 februari 2015 om 14.30 uur in het Westfriesgasthuis (WFG) in Hoorn. Dat eerste exemplaar ga ik daar overhandigen aan de IC arts die me helemaal aan het begin van mijn ziekte traject behandelde in het IC in Hoorn, dokter Tacx. Het geheel zal plaats vinden in het personeelsrestaurant van het Westfriesgasthuis en het zal om ongeveer 16.00 uur afgelopen zijn. Nu weet ik dat er best wel veel mensen willen komen en dat vinden we natuurlijk ontzettend leuk. We hebben alleen geen goed beeld van het aantal mensen die willen komen. Het ziekenhuis regelt onder andere een hapje en een drankje en om een klein beetje idee te hebben hoeveel mensen er bij de presentatie komen willen ze graag dat geïnteresseerden zich even aanmelden. Wanneer je wilt komen, wil je dan even je naam en het aantal personen waarmee je komt invullen op dit formulier: Aanmelden boekpresentatie

Je kunt op deze dag uiteraard ook een exemplaar aanschaffen, gesigneerd en wel. De aanschaf van het boek gaat je dan € 13,00 kosten.



Herstart
18 november 2014, 14:59
Filed under: Uncategorized

Mijn leven krijgt langzaam de nieuwe vorm, zoals die de komende jaren zal zijn. In de strijd tegen een zekere doelloosheid ben ik in het vrijwilligersgebeuren gedoken en dat gaat zo voortvarend dat ik nu wel even moet nadenken, voordat ik aan een nieuwe klus begin. Men weet je toch snel te vinden, wanneer eenmaal duidelijk is dat je wel in bent voor het goede doel, en om de organisatie niet teleur te stellen, moet je ook wel op tijd je klusje kunnen doen, want anders ben je alleen maar tot last. Maar goed, inmiddels zit ik in enkele besturen en beheer en ontwerp ik de nodige websites, ik schrijf veel, terwijl er voor mijn bedrijf CSD ook regelmatig iets te doen is. Afgezien van hier en daar wat piek drukte, kan ik het allemaal prima aan en heb ik mijn werk redelijk op tijd klaar.

Mijn herstel is nog steeds aan de gang. Het gaat dermate langzaam, dat ik er voorlopig van uit ga dat ik zo rond 2020 weer in staat ben om me redelijk vlekkeloos te kunnen bewegen. Ik kan me tegenwoordig goed redden en het laatste half jaar heb ik toch ook weer de nodige vooruitgang geboekt. Ik fiets weer op mijn ‘gewone’ herenfiets, omdat ik mijn been weer over dat zadel kan slingeren. Dat fietst toch beter dan op dat kleine fietsje waar ik hiervoor op fietste. Vooral de grotere afstanden worden zo interessanter  en door de mooie zomer ben ik al regelmatig naar de terugkerende controles in het ziekenhuis in Hoorn gefietst. Toch een kilometertje of 13 en weer 13 terug, maar zonder problemen en je bent van niemand afhankelijk. Ook is zittend douchen verleden tijd en autorijden is na de winter misschien ook weer mogelijk. De vooruitgang blijft dus, al is het mondjesmaat.

Wat me op dit ogenblik het meeste bezighoudt is het uitgeven van een boek over de tijd dat ik ziek was en het herstel daarna. Om het hele gebeuren te helpen verwerken ben ik op een dag begonnen met het opschrijven van wat er allemaal gebeurt is. Dat werd een soort reconstructie en uiteindelijk werd het verhaal zo lang, dat er wel een boek van gemaakt kan worden. Dat gaat dus gebeuren. Het redigeren is inmiddels gebeurd en een plek voor een echte officiële presentatie is ook geregeld. Nu eerst vorm geven, een pakkende titel bedenken en een mooie omslag ontwerpen en dan kan het boek in Januari of Februari 2015 gepresenteerd worden. Hierover volgt op deze weblog en via de (sociale) media nog wel de nodige informatie voor de geïnteresseerden.

De belangrijkste boodschap is eigenlijk dat ik, ondanks mijn handicaps, best een leuk leven leid. Ik zit prima in mijn vel en ik kan redelijk omgaan met het gebrek aan lichamelijke energie. Ik doe regelmatig leuke dingen en ontmoet hierdoor ook  weer meer mensen. Mensen die ik al kende en mensen die ik nooit eerder heb ontmoet. Het gaat weer een beetje als jaren geleden. Het lijkt op een herstart, maar dan met andere activiteiten en dat is juist leuk, want ik heb altijd de drang gehad om mezelf te ontwikkelen. Feit is wel, dat ik verschillende dingen niet had gedaan als ik niet ziek geworden was. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel.



3 Jaar
8 mei 2014, 14:42
Filed under: Uncategorized | Tags: , , ,

Het zal waarschijnlijk altijd een bijzondere dag blijven voor ons, de 8e Mei. Het is vandaag alweer 3 jaar geleden dat ik met gezwinde spoed afgevoerd werd naar het ziekenhuis, het begin van weken onzekerheid voor mijn gezin, familie en vrienden. Het heeft ons toch nog weer bezig gehouden deze week. Rosanne zei gisteren al iets in de strekking van: “Morgen is het 8 Mei, laten we er een feest van maken en het leven vieren.” Gerdine schreef vandaag op Facebook: “De eerste stukjes op de weblog van Co. Ik zit maar even terug te lezen. Vandaag is het 3 jaar geleden. Het grijpt me weer naar de keel. Het heeft zijn sporen wel nagelaten. Een dag om weer even bij stil te staan. Niets is vanzelfsprekend. Je leven kan in een vingerknip kompleet op zijn kop staan,” met de verwijzing naar het eerste verhaal op deze blog. (https://coiseenheld.wordpress.com/2011/05/page/3/) En in mijn geval schrijf ik dan maar weer eens op deze weblog. Feit is wel dat we een compleet ander leven hebben dan 3 jaar geleden, met onze gammele lijven, wat we dan wel zo goed mogelijk proberen te leven. Gelukkig gaat het op dit moment best goed met ons. De MS van Gerdine lijkt toch een soort van halt toegeroepen te zijn door de medicatie en zelf voel ik me ook prima, afgezien van soms wat pijn aan mijn voeten, maar ook daar kun je dus aan wennen, en ook met onze kinderen gaat het best goed. Ik heb wel enkele weken iets rustiger aan gedaan. Zowel fysiek als mentaal was ik doodop. Overmatige lichamelijke inspanningen en een periode van stress gingen me opbreken en ik heb toen besloten om eens een week of 2 niet te gaan fitnessen en sporten. Fitness en sport is een belangrijk deel van mijn revalidatie en revalideren zie ik als werk. Soms ben je moe van al dat werken, van jezelf steeds weer opladen en dan kunnen een paar weekjes rust wonderen doen. Die rust heeft me goed gedaan en na mijn ‘vakantie’ kon ik er weer met frisse moed tegenaan. Ik ben wel weer in een nieuw mentaal gevecht terecht gekomen. Een gevecht tegen een zekere doelloosheid. Ik ga me beter en sterker voelen en daarbij hoort dan blijkbaar dat je de tijd die je hebt, en ik zit best ruim in mijn tijd, graag zinvol wilt besteden, en dat is niet eenvoudig, mede doordat ik lichamelijk nog niet veel kan.  Ik heb gelukkig wel enkele klusjes (Er wordt o.a. weer regelmatig gewerkt met mijn bedrijf CSD Dienstverlening), maar dat beslaat geen uren op een dag en de dingen die ik buiten de deur kan doen zijn er ook, maar dan mondjesmaat. Mijn definitieve herstel gaat zeker nog een aantal jaren duren, maar ik ben er niet de man naar om te zeggen dat het  mijn  tijd wel duurt. Kom maar op dus met die computer-, internet- en bestuur-klussen, want dat kan ik namelijk wel en dan kan ik me ook weer eens wat vaker nuttig voelen. Elke nieuwe uitdaging is er één. Maar goed, zoals Rosanne al opperde, het is een klein beetje feest vandaag, want we zijn hier allemaal blij dat ik nog een zeer acceptabel leven leidt. Misschien drinken we wel een borrel samen vanavond. Proost!