Co is een held!


Het boek is vanaf nu overal verkrijgbaar
19 februari 2015, 14:29
Filed under: Uncategorized

Cover-Op-sterven-na-dood-kleinGistermiddag hebben we het boek ‘Op sterven na dood – Het leven op zijn kop’ gepresenteerd in het Westfriesgasthuis in Hoorn. Het was een bijzondere middag met in totaal 3 sprekers. Als eerste het afdelingshoofd van de IC in Hoorn, Yolanda van Zwol, daarna mijn persoontje met de presentatie en de overhandiging van het officiële eerste exemplaar aan intensivist Dr. Annelies Tacx, en daarna nog een woordje van deze Dokter Tacx. Het is door de meeste aanwezigen als een bijzondere bijeenkomst bestempeld en ja, dat gevoel hadden wij ook. Op sterven na dood is gisteren min of meer bestempeld als vakliteratuur, met de mededeling dat iedereen die werkzaam is in de zorg dit boek zou moeten lezen om een indruk te krijgen hoe het voor een patiënt is om zich volledig te moeten over geven aan een zorgverlener. Daar ben ik dan best trots op en de eerste reacties zijn vooral positief over de inhoud. Ik heb de woorden, zeer persoonlijk, moedig, heftig en prettig leesbaar voorbij zien komen. Je begrijpt dat ik nu vooral trots ben en dat ik nieuwsgierig wat het boek in de toekomst gaat brengen.

Het is inmiddels overal te koop in Nederland. Iedere boekhandel is in staat om op titel en ISBN (9789082340501) dit boek te vinden en te bestellen. Het is uiteraard ook bij mij, de auteur te bestellen via deze link. Je kunt het boek laten bezorgen (Verzendkosten € 3,49) of zelf afhalen bij mij thuis. Het boek kost € 12,99. De meest eenvoudige manier voor mensen uit mijn omgeving is het boek kopen bij onze dorpsboekhandel The Read Shop. Daar liggen de exemplaren zo voor het grijpen.

Advertenties


Storing website
27 januari 2015, 19:13
Filed under: Uncategorized

Voor diegene die vruchteloos heeft geprobeerd om zich aan te melden voor de boekpresentatie kan ik zeggen dat de hoster heeft belooft dat het probleem verholpen is. Je kunt het dus nogmaals proberen. Excuses voor het ongemak.

Klik hier om je aan te melden



Boekpresentatie
26 januari 2015, 15:51
Filed under: Uncategorized

Cover-Op-sterven-na-dood-grootIn november van het afgelopen jaar schreef ik op deze weblog over het uitgeven van een boek over de periode dat ik ziek was. Dat boek heet Op sterven na dood, en het officiële eerste exemplaar ga ik presenteren op 18 februari 2015 om 14.30 uur in het Westfriesgasthuis (WFG) in Hoorn. Dat eerste exemplaar ga ik daar overhandigen aan de IC arts die me helemaal aan het begin van mijn ziekte traject behandelde in het IC in Hoorn, dokter Tacx. Het geheel zal plaats vinden in het personeelsrestaurant van het Westfriesgasthuis en het zal om ongeveer 16.00 uur afgelopen zijn. Nu weet ik dat er best wel veel mensen willen komen en dat vinden we natuurlijk ontzettend leuk. We hebben alleen geen goed beeld van het aantal mensen die willen komen. Het ziekenhuis regelt onder andere een hapje en een drankje en om een klein beetje idee te hebben hoeveel mensen er bij de presentatie komen willen ze graag dat geïnteresseerden zich even aanmelden. Wanneer je wilt komen, wil je dan even je naam en het aantal personen waarmee je komt invullen op dit formulier: Aanmelden boekpresentatie

Je kunt op deze dag uiteraard ook een exemplaar aanschaffen, gesigneerd en wel. De aanschaf van het boek gaat je dan € 13,00 kosten.



Herstart
18 november 2014, 14:59
Filed under: Uncategorized

Mijn leven krijgt langzaam de nieuwe vorm, zoals die de komende jaren zal zijn. In de strijd tegen een zekere doelloosheid ben ik in het vrijwilligersgebeuren gedoken en dat gaat zo voortvarend dat ik nu wel even moet nadenken, voordat ik aan een nieuwe klus begin. Men weet je toch snel te vinden, wanneer eenmaal duidelijk is dat je wel in bent voor het goede doel, en om de organisatie niet teleur te stellen, moet je ook wel op tijd je klusje kunnen doen, want anders ben je alleen maar tot last. Maar goed, inmiddels zit ik in enkele besturen en beheer en ontwerp ik de nodige websites, ik schrijf veel, terwijl er voor mijn bedrijf CSD ook regelmatig iets te doen is. Afgezien van hier en daar wat piek drukte, kan ik het allemaal prima aan en heb ik mijn werk redelijk op tijd klaar.

Mijn herstel is nog steeds aan de gang. Het gaat dermate langzaam, dat ik er voorlopig van uit ga dat ik zo rond 2020 weer in staat ben om me redelijk vlekkeloos te kunnen bewegen. Ik kan me tegenwoordig goed redden en het laatste half jaar heb ik toch ook weer de nodige vooruitgang geboekt. Ik fiets weer op mijn ‘gewone’ herenfiets, omdat ik mijn been weer over dat zadel kan slingeren. Dat fietst toch beter dan op dat kleine fietsje waar ik hiervoor op fietste. Vooral de grotere afstanden worden zo interessanter  en door de mooie zomer ben ik al regelmatig naar de terugkerende controles in het ziekenhuis in Hoorn gefietst. Toch een kilometertje of 13 en weer 13 terug, maar zonder problemen en je bent van niemand afhankelijk. Ook is zittend douchen verleden tijd en autorijden is na de winter misschien ook weer mogelijk. De vooruitgang blijft dus, al is het mondjesmaat.

Wat me op dit ogenblik het meeste bezighoudt is het uitgeven van een boek over de tijd dat ik ziek was en het herstel daarna. Om het hele gebeuren te helpen verwerken ben ik op een dag begonnen met het opschrijven van wat er allemaal gebeurt is. Dat werd een soort reconstructie en uiteindelijk werd het verhaal zo lang, dat er wel een boek van gemaakt kan worden. Dat gaat dus gebeuren. Het redigeren is inmiddels gebeurd en een plek voor een echte officiële presentatie is ook geregeld. Nu eerst vorm geven, een pakkende titel bedenken en een mooie omslag ontwerpen en dan kan het boek in Januari of Februari 2015 gepresenteerd worden. Hierover volgt op deze weblog en via de (sociale) media nog wel de nodige informatie voor de geïnteresseerden.

De belangrijkste boodschap is eigenlijk dat ik, ondanks mijn handicaps, best een leuk leven leid. Ik zit prima in mijn vel en ik kan redelijk omgaan met het gebrek aan lichamelijke energie. Ik doe regelmatig leuke dingen en ontmoet hierdoor ook  weer meer mensen. Mensen die ik al kende en mensen die ik nooit eerder heb ontmoet. Het gaat weer een beetje als jaren geleden. Het lijkt op een herstart, maar dan met andere activiteiten en dat is juist leuk, want ik heb altijd de drang gehad om mezelf te ontwikkelen. Feit is wel, dat ik verschillende dingen niet had gedaan als ik niet ziek geworden was. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel.



3 Jaar
8 mei 2014, 14:42
Filed under: Uncategorized | Tags: , , ,

Het zal waarschijnlijk altijd een bijzondere dag blijven voor ons, de 8e Mei. Het is vandaag alweer 3 jaar geleden dat ik met gezwinde spoed afgevoerd werd naar het ziekenhuis, het begin van weken onzekerheid voor mijn gezin, familie en vrienden. Het heeft ons toch nog weer bezig gehouden deze week. Rosanne zei gisteren al iets in de strekking van: “Morgen is het 8 Mei, laten we er een feest van maken en het leven vieren.” Gerdine schreef vandaag op Facebook: “De eerste stukjes op de weblog van Co. Ik zit maar even terug te lezen. Vandaag is het 3 jaar geleden. Het grijpt me weer naar de keel. Het heeft zijn sporen wel nagelaten. Een dag om weer even bij stil te staan. Niets is vanzelfsprekend. Je leven kan in een vingerknip kompleet op zijn kop staan,” met de verwijzing naar het eerste verhaal op deze blog. (https://coiseenheld.wordpress.com/2011/05/page/3/) En in mijn geval schrijf ik dan maar weer eens op deze weblog. Feit is wel dat we een compleet ander leven hebben dan 3 jaar geleden, met onze gammele lijven, wat we dan wel zo goed mogelijk proberen te leven. Gelukkig gaat het op dit moment best goed met ons. De MS van Gerdine lijkt toch een soort van halt toegeroepen te zijn door de medicatie en zelf voel ik me ook prima, afgezien van soms wat pijn aan mijn voeten, maar ook daar kun je dus aan wennen, en ook met onze kinderen gaat het best goed. Ik heb wel enkele weken iets rustiger aan gedaan. Zowel fysiek als mentaal was ik doodop. Overmatige lichamelijke inspanningen en een periode van stress gingen me opbreken en ik heb toen besloten om eens een week of 2 niet te gaan fitnessen en sporten. Fitness en sport is een belangrijk deel van mijn revalidatie en revalideren zie ik als werk. Soms ben je moe van al dat werken, van jezelf steeds weer opladen en dan kunnen een paar weekjes rust wonderen doen. Die rust heeft me goed gedaan en na mijn ‘vakantie’ kon ik er weer met frisse moed tegenaan. Ik ben wel weer in een nieuw mentaal gevecht terecht gekomen. Een gevecht tegen een zekere doelloosheid. Ik ga me beter en sterker voelen en daarbij hoort dan blijkbaar dat je de tijd die je hebt, en ik zit best ruim in mijn tijd, graag zinvol wilt besteden, en dat is niet eenvoudig, mede doordat ik lichamelijk nog niet veel kan.  Ik heb gelukkig wel enkele klusjes (Er wordt o.a. weer regelmatig gewerkt met mijn bedrijf CSD Dienstverlening), maar dat beslaat geen uren op een dag en de dingen die ik buiten de deur kan doen zijn er ook, maar dan mondjesmaat. Mijn definitieve herstel gaat zeker nog een aantal jaren duren, maar ik ben er niet de man naar om te zeggen dat het  mijn  tijd wel duurt. Kom maar op dus met die computer-, internet- en bestuur-klussen, want dat kan ik namelijk wel en dan kan ik me ook weer eens wat vaker nuttig voelen. Elke nieuwe uitdaging is er één. Maar goed, zoals Rosanne al opperde, het is een klein beetje feest vandaag, want we zijn hier allemaal blij dat ik nog een zeer acceptabel leven leidt. Misschien drinken we wel een borrel samen vanavond. Proost!



Déjà vu in Hoorn
27 maart 2014, 19:43
Filed under: Uncategorized

Ongeveer 2 en een half jaar terug was ik, tijdens mijn ziekenhuisleven, voor de 2e keer terug vanuit het AMC in Amsterdam in het WFG in Hoorn. Daar heb ik toen 3 en een halve week op de afdeling interne geneeskunde vertoeft. Daar werd ik bezocht door de IC arts die op de beruchte avond, 8 mei 2011 dienst had in het IC in Hoorn. Op de afdeling intern vroeg ze toen aan me, wanneer het weer een stuk beter ging, of ik dan eens wilde komen praten. Een soort van evaluatie, noemde ze het. Die afspraak ben ik vandaag nagekomen en ik moet zeggen, het was een bijzonder aangename ontmoeting met de vrouw, waarvan ik denk dat ze indertijd mijn leven heeft gered. Gerdine en Rosanne waren ook mee en we hebben gewoon een uur zitten vertellen, vragen te stellen en te beantwoorden, met z’n vieren. Voor alle partijen was het een bevredigend gesprek. Ik vond het mooi dat er stilgestaan werd bij de stress situatie waar mijn gezin toen zo onverwacht in is beland. Die zorg van de naasten van een ernstig zieke patiënt blijkt een actueel discussie onderwerp te zijn in de ziekenhuizen in het land en gesprekken als deze moeten die zorg helpen verbeteren. Je hoort nog eens wat, tijdens dit soort gesprekken en ik heb me laten vertellen dat de patiënt Co Schipper die dagen een gevalletje apart was. We kregen te horen dat ik nog steeds herinnerd werd op de IC in Hoorn. Wetenschappelijk heb ik mijn waarde bewezen, want door mijn ziektebeeld is er, eenvoudig gezegd, een ander beeld ontstaan van dit soort ziektebeelden en hebben de artsen andere mensen beter en sneller kunnen genezen/helpen. Vraag me niet om het hier uit te leggen, want het is een nogal technisch verhaal, maar ik vind het dan toch wel erg mooi dat anderen door mijn ziekte beter geholpen kunnen worden. Dan heeft al die ellende dan toch nog enige zin gehad. Het was een mooie middag. Ook kan ik vertellen dat het nog steeds vooruit gaat met het lijf. Groot winstpunt is dat ik de laatste weken rechtop de trappen op en af loop en niet meer op handen en voeten, zodat het trapje die als steuntje diende op de overloop ook weer gewoon terug naar de schuur kon. Toch weer een memorabel moment van vooruitgang. Het leven loopt lekker door, maar in sociaal opzicht kom ik bijvoorbeeld als vrijwilliger, toch moeizaam aan de bak en dat frustreert wel eens, want het zou zomaar te maken kunnen hebben met mijn handicaps, maar dat is moeilijk te zeggen, helaas. Toch ben ik vandaag heel tevreden, want na een goed gesprek, vanmiddag, ben ik nog even herinneringen aan het ophalen geweest op (mijn) kamer 7 op de IC in Hoorn en dat was een ware déjà vu.



Topsport
3 januari 2014, 19:56
Filed under: Uncategorized

Het is weer een nieuw jaar en het wordt weer tijd om deze weblog eens te updaten. Om te beginnen wil ik iedereen een prachtig, goed, gelukkig en vooral gezond 2014 toewensen. Gezondheid is een groot goed hebben we in dit gezin wel ondervonden. We leven hier ons leventje zo goed en zo kwaad als het kan en met mij gaat het gelukkig eigenlijk best goed. De (langzame) vooruitgang is nog steeds daar en, niet onbelangrijk, ik voel me best goed. Ik krijg heel langzaam weer controle over spieren in handen en benen waarvan ik me al een tijdje niet bewust was dat ik ze had. Spierpijn in spieren, waar ik het voor mijn gevoel al 1000 jaar geen spierpijn heb gehad en gevoel in spieren en huid dat steeds meer opschuift. Heerlijk vind ik dat en het geeft me toch weer een boost om toch vooral door te gaan met revalideren. Met mijn rechterhand kan ik steeds meer. Dit blijft wel beperkt omdat ik mijn vingers nog steeds niet op de normale manier kan bewegen, maar er komt wel iets meer kracht in die vingers. Zo kan ik met duim en wijsvinger wel een tube tandpasta vasthouden, maar ik kan er met mijn vingers (en duim) nog geen pasta uitknijpen. Tijdens een weekje vakantie hebben we veel spelletjes gedaan, zoals Keezen en Kolonisten van Catan. Dat is echte therapie hoor voor mijn slappe vingertjes. Dobbelstenen pakken,  en wat dacht je van die kleine pionnetjes? Het mooie is dat je onbewust ontzettend veel oefent met de beweeglijkheid van je vingers, maar dat de frustraties die hiermee gepaard gaan worden teniet gedaan door het plezier van het spel. Alleen maar voordelen dus. Inmiddels ben ik officieel ESBL (ziekenhuisbacterie) vrij verklaart en ik heb nu alleen aan mijn rechterhiel nog een wond. Mijn linkervoet is sinds kort helemaal dicht. Dat werd wel eens tijd na ruim 2 jaar. Mijn enkels boeken ook vooruitgang, zij het in mindere mate. Revalidatie technisch zie ik vooralsnog af van aangepast schoeisel, gewoon omdat dat altijd nog kan als ik uitgerevalideert ben. Het lopen moet dan voorlopig maar wat meer energie kosten. Het is nu eenmaal zo. Met lopen ben ik toch wel behoorlijk vooruit gegaan de laatste weken en, zeker als ik op een harde en vlakke ondergrond loop, kan ik al aardige afstanden in een redelijk tempo lopen. Dan moet je denken aan zo’n 3,5 tot 4 km per uur en 2 tot 3 kilometer in afstand. Aankomend voorjaar ga ik met Gerdine maar weer eens grotere stukken wandelen. Dat kan alleen maar goed zijn voor ons. Voorlopig blijft een normaal leven leiden toch dagelijks topsport voor mij. Daar hoort ook het verleggen van grenzen bij en dat gaat gebeuren ook, want ik heb nog steeds in mijn hoofd dat dit lijf voor 99% kan herstellen. Dat gaat nog enkele jaren duren, maar dan moet ik deze tijd maar als topsporter doorgaan.